Print

Szybki przepis na faszerowaną paprykę

Papryka faszerowana bez dodatku ryżu. Przepis dla prawdziwych mięsożerców.

Jakiś czas temu pisałam na blogu na temat pieczonych ziemniaków na patyku, które robiły za dodatek do pieczonej Kofty.

Dlaczego o tym wspominam? Ponieważ mięso, które przyrządzam do pieczonych papryk jest bardzo podobne w przygotowaniu, jak właśnie do Kofty.

Przepis jest bardzo szybki, do którego nie będziemy potrzebowali ryżu — jedynie samo mięso i kilka innych składników. Gwarantuję, że będzie soczyście, pysznie i syto, jak w przypadku faszerowanej papryki z ryżem.

Rodzaj Dania główne

Kuchnia Obiad

Słowo kluczowe czerwona papryka, farsz do papryk, farsz do papryki, faszerowana papryka, faszerowane papryki, mięso mielone, pieczona papryka z mięsem

Czas przygotowania 20 min. min.

Czas pieczenia: 1 godz. godz.

Łączny czas 1 godz. godz. 20 min. min.

Servings 7 sztuk

Calories 450kcal

Składniki

• 6-7 sztuk czerwonej papryki
• 1,3 kg mięsa mielonego
• 3 sztuki jaj
• 160 gramów żółtego sera drobno pokrojonego lub startego na dużych oczkach
• ½ szklanki bułki tartej
• 2 sztuki dużej cebuli posiekanej i podsmażonej na patelni
• 1 ząbek czosnku
• 2 łyżki przypraw sól, pieprz, majeranek, oregano, bazylia, papryka słodka

Instrukcje

• Dokładnie myjemy papryki, wycinamy ich górną warstwę wokół ogonów, które będą robiły za tzw. kapelusze do naszych papryk, następnie oczyszczamy warzywa również w środku.
  
• Cebulę kroimy w małą kostkę, dodajemy sól i pieprz podsmażamy na patelni z niewielką ilością masła lub oleju. Cebula nie powinna być znacznie przypieczona, a jedynie zeszklona.

  Po usmażeniu, odstawiamy do przestudzenia.
• Ser żółty kroimy na drobne kawałki lub ścieramy na tarce na większych oczkach.
• Do miski dodajemy kolejno: mięso, jaja, ser, cebulę i przyprawy (wedle uznania). Po dokładnym wymieszaniu składników, na koniec dodajemy bułkę tartą, której nie powinno być za dużo, ponieważ nie chcemy aby farsz wyszedł za suchy.

  Tak przygotowany farsz, rozkładamy do papryk, przykrywając je od góry naszymi kapeluszami.
  
• Nagrzewamy piekarnik do ok. 180 stopni (góra/dół), na blasze wyłożonej papierem lub folią układamy kolejno papryki i umieszczamy w piekarniku. Całość pieczemy bez przykrycia przez ok. 1 godzinę.
  

Uwagi

Mięso, jakie wykorzystujemy do faszerowanej papryki może być gotowym mięsem mielony, lub można samemu takie mięso przygotować. Należy jednak pamiętać, aby kupne mięso mielone miało min. 12% tłuszczu, natomiast jeżeli sami będzie takie przygotowywali, musimy odpowiednio dobrać ilość mięsa i boczku. Do zmielenia można również użyć bardziej tłustych kawałków mięsa, jeżeli np. planujemy zmieszać ze sobą wieprzowinę z wołowiną. 

 

Artykuł Papryka faszerowana bez ryżu — szybki i posty przepis pochodzi z serwisu Zufi.pl.

Zacznę od kontrowersyjnego wyznania — tak, przeklinam, przy dzieciach też mi się zdarza. Nie, nie jestem z tego dumna, kiedy już mi się wymsknie, o ile tak to można nazwać, przepraszam i jak po spowiedzi, pokutuję, ale tylko przez chwilę. Czy uważam przeklinanie przy dzieciach za zło, które wymaga chłosty? Nie! Czy zgadzam się z opiniami, że przeklinanie przy dzieciach to znęcanie się nad nimi psychiczne? Zależy od sytuacji. Czy, jak to w wielu przypadkach ma miejsce, uważam, że… cytuję: „tylko patole przeklinają przy dzieciach”? Eee, może patologiczni na swój sposób jesteśmy, ale chyba posiadam inną wizję rodziny patologicznej, jak niektórzy, więc również — NIE! Czy tylko osoby niewykształcone, niekulturalne, z ograniczonym zasobem języka przeklinają? Nie! Czy chamstwo w postaci przeklinania powinno być akceptowalną normą społeczną? Też, nie!

Dlaczego więc przeklinam?

Cóż, w moim przypadku wygląda to odrobinę inaczej, jak w przypadku wielu maDek. Uważam, że każdy z nas jest inny, posiada inne doświadczenia życiowe, przez różnego rodzaju spaczenia, odmiennie również spogląda na kwestie rodzinne czy wychowawcze. Osobiście dzierżę doświadczenia bardzo druzgocące w tej kwestii, ponieważ w moim domu rodzinnym bardzo dużo się przeklinało. Były to przekleństwa nie tylko skierowane w eter, ale w dużej mierze do domowników. Nacechowane były one bardzo złymi emocjami — budziły strach, wstręt i odrazę. Pomimo tak przykrych doświadczeń, bardzo szybko zaczęłam przeklinać. Czy była to wina rodzinnego domu? Nie sądzę. Bardziej towarzystwo i chęć udowodnienia, chyba przede wszystkim sobie, że ma się coś do powiedzenia — im bardziej fikuśnie, tym lepiej. Owszem, trochę to trwało, zanim załapałam, że to tak nie działa, że wcale nie trzeba strzelać kurwami jak z karabinu, aby ktoś nas zauważył.

Doświadczenie i dorosłe życie

Dlaczego więc w dalszym ciągu przeklinam, mimo doświadczenia życiowego, jakie posiadam? Pomimo dorosłości, która, wydawać by się mogło, powinna naprowadzić mnie na właściwe tory? Przed udzieleniem odpowiedzi na to pytanie, zastanowiłabym się najpierw, czy one na pewno są właściwe?

Ja wiem, że do każdego syfu można dorobić sobie jakąś większą ideologię i nie trzeba być przy tym asem intelektu. Moje zdanie również nie będzie żadnym argumentem. Nie mam zamiaru wycierać się dobrym wytłumaczeniem, nie szukam też sobie podobnych. Wydaje mi się tylko, że nasze dzieci, bez względu na to, jak bardzo będziemy się starali zapobiec temu, któregoś pięknego dnia zaczną przeklinać. Wiem, że moja rola, jako matki winna polegać na edukacji dzieci, że jest wskazane unikanie wulgaryzmów w życiu codziennym. Zwłaszcza w miejscach publicznych należy pilnować swojego języka, co by nie odstręczać innych. Osobiście nie lubię, kiedy moje dzieci słuchają wulgaryzmów z ust innych osób. Dlaczego? Mam wrażenie, że moje wulgaryzmy, jeżeli już jakieś występują w ich towarzystwie, nie posiadają w sobie tyle złości. Kiedy już się dopuszczam przekleństw, posiadają one bardziej barwę śmieszności, czy inaczej, wydźwięk prześmiewczy.

Nigdy, ale to kategorycznie nigdy nie przeklinam do dzieci. I tak, to jest ten moment, kiedy własne doświadczenia prostują mnie jak strunę podczas nastrajania instrumentu. Wiem, jak to boli, jak niszczy, co dzieje się w głowie dzieciaka, który musi słuchać, że jest: wybierzcie sobie dowolne epitety, które w złości człowiek jest w stanie wypowiedzieć.

Może jest z tego jakieś sensowne wyjście?

Czuję, że muszę to powtórzyć, ponieważ często ludzie wyciągają z takich wpisów to, co chcą, a nie to, co autor chciał przekazać — w żadnym wypadku nie tłumaczę się przed nikim. Być może poddam w wątpliwość czyjeś zdanie, choć też jakoś szczególnie mi na tym nie zależy.

Idąc jednak dalej, czasami zastanawiam się, dlaczego ludzie tak często załamują nad tym ręce? Nie mam na myśli podobnych sobie, którym się wyrwie przekleństwo, powiedzą przepraszam i pójdą dalej, tylko takich, którzy wręcz aspirują do męczenników w tej kwestii. Przecież ta kurwa to też słowo, stworzone po to aby go używać, tak samo jak każde inne. Czy chodzi tylko o fakt używania go w obliczu dzieci? To jest ten moment potworności, który wymaga wręcz klęczenia na grochu? A czy nie wydaje wam się, że dzieci dzięki temu mają możliwość poznania was, jako ludzi, a nie tylko rodziców? A pewnie, że są inne metody poznawania rodziców, ale…

Przecież to tak samo, jak z płaczem. Na co dzień jesteśmy idealni, choć tylko wydaje nam się, że tak jest. Dzieci nas obserwują nieustannie i widzą nasze wszystkie niedoskonałości bardziej, bo dla nich wszystko jest bardziej. Dlatego też ponownie, jak byśmy nie próbowali ukryć naszego szlochu, nerwów czy stresu, one i tak to zauważą. Jesteśmy ludźmi, takimi samymi jak i one, zdarzają nam się lepsze czy gorsze dni. Uważam, że niepotrzebnie ludzie katują się z powodu chwilowej słabości, która to może objawić się siarczystą kurwą, nerwami czy nawet podniesionym głosem. Ja wiem, że tak nie wolno, każda matrona teraz podniesie krzyk, bo to przecież my jesteśmy tymi dorosłymi, a dzieci są tylko dziećmi i to my winniśmy świecić dobrym przykładem. Ale serio? Czy waszym zdaniem tworzenie wyidealizowanego świata nie jest równie szkodliwe, jak ta nieszczęsna kurwa?

Pozostawiam to waszej ocenie.

Jaki z tego morał płynie?

Żaden, bo to moje prawdy objawione, z którymi nikt się przecież nie musi zgadzać. Ale jeżeli macie jakieś uwagi, śmiało — lubię dyskutować.

Przecież ostatecznie to też jest pewnego rodzaju nauka, która jeżeli umiejętnie wykorzystana, może posłużyć na lata.

Tworząc ten wpis przeczytałam gdzieś, że przekleństwa są i będą częścią naszego świata, nie używa się wulgaryzmów w miejscach publicznych, tak samo jak nie wali się młotkiem w ścianę dla zabawy i bez powodu. Ale jeżeli jednak postanowimy umocować haczyk w ścianie, to nagle to walenie młotkiem ma cel i sens. Podobnie, jak przeklinanie, kiedy już jebiemy się w ten palec.

Oznajmiam, że ten tekst nie miał na celu zmiany czyichkolwiek poglądów, nakłaniania do przeklinania, a już na pewno nie w obecności dzieci. Miał jedynie uzmysłowić czytelnikom, nie tylko matkom, że wszystkie dolegliwości współczesnego człowieka to nie koniec świata. Nie oczekuję, że ktoś mnie zrozumie, umoralniania też nie potrzebuję, chyba że będzie to normalna dyskusja człowieka z człowiekiem.
Do tego wszystkiego dodam, że po napisaniu tego wpisu, skonsultowałam swoje wyobrażenia na temat odbioru MOICH przekleństw przez MOJE rodzone dzieci. Wizja nieznacznie różniła się od zakładanych wniosków, dzieci jedynie dodały, że nie lubią, kiedy przeklinam, co jakby jest w zupełności zrozumiałe. Gorzej, gdyby nie zauważali w tym niczego niewłaściwego — wtedy faktycznie zaczęłabym się martwić.

Artykuł Jak to jest z tym przeklinaniem przy dzieciach? pochodzi z serwisu Zufi.pl.

Print

Ciasto bananowo-czekoladowe

Cóż ja mogę wam powiedzieć na temat tego ciasta? Jest ono jednym z lepszych, jakie kiedykolwiek jadłam. Wiem, jak bardzo nieskromnie to brzmi, ale naprawdę, do tej pory wypróbowałam mnóstwo przepisów i żaden nie dawał tak fajnego efektu, jak przypadku tego. Ciasto jest wypieczone z zewnątrz, w środku przypomina typowe brownie — jest mokre, ale nie surowe.

Smakuje równie wyśmienicie, jak wygląda. Polewa na wierzchu nie jest konieczna, lub można ją modyfikować do woli — w zależności, co kto lubi.

Rodzaj Desery

Kuchnia polewa czekoladowa, przepis, przepis na polewę czekoladową

Słowo kluczowe brownie, ciasto, ciasto bananowe, ciasto bananowo-czekoladowe, ciasto czekoladowe, ciasto czekoladowo-bananowe

Czas przygotowania 20 min. min.

Czas gotowania 5 min. min.

Czas pieczenia: 55 min. min.

Servings 12 części

Calories 300kcal

Składniki

Do wykonania ciasta:

• 250 g mąki
• 55 g kakao
• 1,5 łyżeczki sody oczyszczonej
• 1/2 łyżeczki soli
• 200 g cukru pudru lub drobnego
• 200 g masła
• 300 g bananów po obraniu
• 200 ml jogurtu naturalnego może być grecki
• 3 szt. jaj

Do wykonania polewy:

• 125 g masła
• 1/2 szkl cukru pudru może być drobny
• 4 łyżki kakao zamiast kakao można dodać pół tabliczki gorzkiej czekolady
• 5 łyżek mleka

Instrukcje

Ciasto:

• Potrzebna nam będzie duża miska, ponieważ w niej będziemy później mieszali wszystkie składniki. Wyjmujemy masło, kroimy je na mniejsze kawałki i wrzucamy do tej miski.

  Dodajemy do niego cukier puder, mieszamy dokładnie oba składniki za pomocą widelca — unikniemy w ten sposób katastrofy kuchennej z cukrem pudem w roli głównej.
  
• W osobnej misce miksujemy blenderem obrane banany z jogurtem naturalnym. Można je rozdrobnić widelcem i zmieszać — też będzie dobrze.
• Do kolejnej miski przesiewamy mąkę, kakao, sól, sodę i delikatnie mieszamy.
• Kiedy wykonamy wszystkie powyższe czynności, wracamy do masła i cukru pudru. Tym razem oba składniki ubijamy mikserem. Ciągle mieszając, dodajemy po jednym jajku do uzyskania konsystencji puszystego kremu.
• Na koniec, do miski z masłem i cukrem dodajemy połowę mieszanki z mąką — mieszamy na niskich obrotach. Cały czas mieszając, dodajemy masę z bananami i jogurtem, a na koniec drugą połowę mieszanki mąki.
  
• Przekładamy ciasto do foremki z kominem uprzednio wysmarowanej masłem i obsypanej bułką tartą.

  Ciasto pieczemy w piekarniku nastawionym na 180 stopni (góra/dół) przez ok. 50-55 minut.

Polewa czekoladowa:

• Masło rozpuszczamy w rondelku, następnie dodajemy cukier puder. Doprowadzamy do wrzenia, kiedy cukier się rozpuści, dodajemy kakao i odrobinę mleka. Ilość mleka zależy od konsystencji masy, która ma być jednolita i dość gęsta, ale nie "glutowata".

  Odstawiamy na chwilkę do lekkiego przestygnięcia i polewamy upieczone ciasto.

Uwagi

 

Artykuł Idealne bananowo-czekoladowe ciasto. Brownie po mojemu pochodzi z serwisu Zufi.pl.