Rozumiem, pielęgnuję czas z dziećmi, staram się za nimi nadążyć, bo czasami mam wrażenie, że stanęłam na jakimś etapie ich życia i troszkę nie ogarniam, co się dzieje. Chyba taka kolej rzeczy, im starsze dzieci, tym ciężej o czas z nimi spędzony. Odnośnie reszty, nie wiem sama, jak to opisać — jest mi po prostu źle i muszę się z tym jakoś sama uporać.

Zazdroszczę wam trochę, bo dla kogoś, kto czyta i ogląda bardzo dużo, jest to dość wyjątkowa sytuacja. Jednie pielęgnuję bardzo czas, który spędzam z dziećmi, bo teraz mamy go dla nich w końcu tyle, ile zawsze chcieliśmy mieć.

Przykro mi. Osobiście staram się z tym walczyć, ale kiedy człowiekowi nie chce się już nic robić, wtedy jest najtrudniej.

O kurcze, to faktycznie słabo to wygląda. Dlatego tym bardziej cenię sobie miejsce, w którym mieszkam. Tylko czasem, tak zwyczajnie po ludzku, mam dość. Czuję się potwornie przytłoczona wszystkim, co się dzieje wokoło. Oby to minęło szybko, bo moje zdrowie psychiczne bardzo na tym ucierpi :(.