Wybuchowy thriller psychologiczny. Już na wstępnie okładka krzyczy do nas, że jest to książka skierowana do fanów Pasażera 23. Właściwie to nie wiem, nie czytałam, więc nie wykluczam, że wszyscy ci, którzy czytali tę książkę, faktycznie również zachwycać się będą i Przesyłką. Może ja do tej elity nie należę i niestety nie rozumiem fenomenu twórczości pana autora, albo zwyczajnie z tą powieścią jest coś nie tak. Jak już wspomniałam wyżej, okładka zasypuje nas informacjami przemawiającymi na korzyść pisarza. Świadczą o tym ilości sprzedanych egzemplarzy w przeciągu siedmiu miesięcy. Kurcze, więc jako czytelnik faktycznie nie powinnam żałować zakupu.

Oczywiście ironizuję sobie, ponieważ nie od dzisiaj wiemy, że coś, co się dobrze sprzedaje, wcale nie musi być dobre w odbiorze. A na te wszystkie sellery duży wpływa mają ilości sprzedanych egzemplarzy. Więc jeżeli wydawnictwo faktycznie zainwestuje w dobrą reklamę, jest szansa, że książka dobrze się sprzeda.

Thriller psychologiczny

Thriller to może jest, może nawet psychologiczny, jednak ten cały twist, który zafundował autor na końcu powieści, nie był czymś, czym generalnie można by się zachwycać. Nie potrafię powiedzieć, czy moja niechęć wynika z faktu, że książka jest kiepsko napisana. Być może to zakończenie jest jak najbardziej ok, tylko ja w tej chwili nie potrafię tego docenić. W każdym razie, czytałam lepsze powieści.

Krótko o fabule

Emma Stein, znana pani psychiatra, żona i niedoszła matka, w pokoju hotelowym zostaje zgwałcona przez „Fryzjera” — mordercę, który dotychczas, zanim uśmiercił swoje ofiary, golił im głowy. W przypadku Emmy sytuacja wygląda zgoła inaczej — kobieta żyje. Nie wie, co prawda, co dokładnie się stało i w jaki sposób znalazła się na przystanku autobusowym. Jedyne czego jest pewna to, że została zgwałcona, pozbawiona swoich pięknych włosów i najważniejszego — dziecka, które poroniła tuż po napadzie.

Najchętniej rozłożyłabym tę historię na czynniki pierwsze, aby udowodnić wam słabą fabułę i błędy, które potwornie utrudniały czytanie książki. Myślę, jednak jeżeli przedstawię kilka cytatów, być może sami wyciągniecie odpowiednie wnioski i zdecydujecie, czy jest to lektura skierowana do was.

Jest źle, jak bardzo, przekonacie się sami

O ile obserwujecie mój profil na Facebooku, widzieliście już zapewne screena, jakiego umieściłam zaraz po rozpoczęciu tej książki. Jeżeli jednak nie, przytoczę wam w tym miejscu kilka cytatów więcej.

Jest akcja, dzieje się, czekam pełna napięcia na ciąg dalszy, czytam więc:

Za to usłyszała coś, co w ogóle nie było możliwe.
Tuż przy uchu: chrząkanie.
Mężczyzny.
(…) Mężczyzna znów chrząknął, a potem, kiedy była już pewna, że zamarza od wewnątrz, poczuła ostrza.
Niewidoczne w ciemności, ale aż nadto dobrze słyszalne tuż przed twarzą, ponieważ wibrowały.
Srrrrrrr.

I takim oto sposobem, zamiast głównej bohaterki, ja padłam trupem (śmiech). Później to nieszczęsne „Srrrrrr” pojawia się w książce jeszcze kilka razy. Dodatkowo poza zwyczajnymi błędami, literówkami, miałam wrażenie, że książka fatalnie została przetłumaczona. Zaczęłam się zastanawiać, czy Niemcy tak samo kiepsko piszą, jak kiepsko brzmi ich język (śmiech). Oczywiście wiem, że tak nie jest. Jednak składnia w tłumaczeniu na język polski pozostawia wiele do życzenia. Pokusiłabym się nawet o stwierdzenie, że niestety, ale tym razem to wina samego tłumaczenia i kiepskiej redakcji, aniżeli samego autora. Jednoznacznie stwierdzić tego nie mogę, ponieważ nie miałam możliwości zapoznania się z oryginałem książki.

Dawniej, w czasach przed, Emma (…).

Zupełnie nie rozumiałam, co to „przed” miało znaczyć, ponieważ nigdzie w książce nie zostało to wyjaśnione. Dopiero przy którymś razie, załapałam, że autorowi zapewne chodzi o zdarzenia sprzed napadu.

A więc jestem dla niego taką klientką.
Nie była już traktowaną jak córka przyjaciółką, lecz trudną klientką, której opowieść trzeba skrupulatnie sprawdzić.

Tak, dobrze czytacie, to żadna pomyłka z mojej strony.

Jeśli się nie myliła, wciąż wisiały tam na ścianie sanki, które Philipp kupił, kiedy się wprowadzili (…).
Być może dzisiaj, kiedy sanki posłużą za środek transportu dla Samsona, wydatek się zwróci.

Tak, jest to zdanie wyciągnięte z całkiem obszernego opisu, ale wymagało przedstawienia, w celu ukazania jego bezsensowności. Chwilkę wcześniej autor opisywał, jak Emma, w panice z trudem próbuje się ubrać, aby zawieźć zdychającego psa do weterynarza. Naprawdę nigdy nie zrozumiem, dlaczego bohaterzy w takich sytuacjach, zamiast skupić się na tym, co robią, rozprawiają na tematy zupełnie zbędne.

To i wiele innych

Przesyłka niestety kryje w sobie całe mnóstwo innych błędów, których pozwólcie, nie będę przytaczała. Mnogość pomyłek spowodowała, że „wspaniały thriller psychologiczny” stracił na swoim uroku. Oczywiście nie neguję, że książka mimo wszystko w dalszym ciągu może się podobać.

Osobiście odradzam, dla mnie to była droga przez mękę. Czułam się, jakbym czytała te wszystkie memy, gdzie twórcy „nabijają się” z absurdalnego brzmienia języka niemieckiego.

Nie wiem, czy to przypadek, ale takie niestety miałam skojarzenia. Myślę, że daruję sobie kolejne powieści pana autora. A was zapraszam do dyskusji.

Artykuł Wybuchowy thriller psychologiczny. Fitzek i jego Przesyłka pochodzi z serwisu Zufi.pl.

Dobra opiekunka — nie ma takiej, nie wspominając o idealnej. Sheryl Browne nie była mi dotąd znana. Pomimo, że czytam powieści również w języku angielskim, co zdarza mi się zdecydowanie rzadziej, staram się jednak być na bieżąco w nowościach czytelniczych na wyspach. W każdym razie, powieść którą wam zaprezentowałam powyżej, ma swoje plusy oraz niestety całkiem sporo minusów. Owszem, jest to thriller, ale trzyma w napięciu jak zdezelowana struna w tamburynie. Tak, trochę bawię się w Wiolkę z Brzyduli. Jest zdecydowanie przegadana. Około 90% treści to knucie tytułowej opiekunki i 10% akcji, gdzie faktycznie coś się dzieje. Od samego początku wiadomo, kto ma nierówno pod ścianą i dlaczego, a szkoda, bo może wtedy byłoby ciekawiej (?).

Akcja, której nie ma

Małżeństwo po przejściach, któremu w końcu udaje się założyć rodzinę. Ona – pani artystka, on – pan policjant. Przygarniają nieznaną sobie młodą sąsiadkę, której chałupa spłonęła na oczach okolicznych mieszkańców. Właściwie, nie skłamię jeśli napiszę, że owa sąsiadka już następnego dnia perfekcyjnie wykazuje się umiejętnościami wchodzenia tu i tam. Zdobywa tym samym serca wszystkich domowników i zostaje zatrudniona w roli opiekunki do dzieci. Referencje? Kto by się tym przejmował. Przecież powiedziała, że odbyła specjalnie szkolenia, a roztrząsająca wszystko pani artystka, chwilowo o tym fakcie zapomniała.
W każdym razie, owa opiekunka okazuje się być niezłą psycho i w cale nie cute. Dziewczyna ma plan, który powoli, w swoim tempie, realizuje.

I wlecze się ta akcja, której nie ma, od początku książki do momentu, aż wszyscy dowiadują się, kto kryje się w skórze pudliszki.

Przemyślani bohaterowie

Muszę przyznać, że bohaterowie poza pewnymi denerwującymi momentami byli bardzo ok. Czytając, aż sama nie mogłam uwierzyć, że autorka stworzyła tak fajne postacie. Bo wyobraźcie sobie, tym razem – drogie panie, czy spotkałyście się z facetami, którzy analizują dogłębnie sytuacje, które miały miejsce w ich życiu. W sensie, z reguły to jest tak, że kiedy nie możemy się dogadać z mężem czy chłopakiem, zastanawiamy się, co też oni mają w głowach. Spontanicznie zakładamy, że to prości ludzie, dla których tak, nie to jedyny wysiłek, na jaki ich stać podczas rozmów. A tymczasem, pani autorka, weszła troszkę głębiej w głowy panów i odstawiła niezły cyrk.
Właśnie to nie wiem, dlaczego mnie to aż tak zdziwiło. Czy dlatego, że sama w to nie wierzę, czy może stworzyła tym samym faceta idealnego. Chyba wezmę dziś jakiegoś osobnika płci męskiej na spytki.

Reasumując

Jak już zaznaczyłam powyżej, jest to powieść odrobinę nudna, aczkolwiek reszta, nawet całkiem fajnie się prezentuje. Tematy poruszane w książce są jak najbardziej na czasie — problemy rodzinne, alkoholowe i psychiczne. Codzienność, która w zależności, kto o niej rozprawia również prezentuje się inaczej. Daje nam to idealne odzwierciedlenie życia, gdzie często małe tajemnice czy kłamstwa rosną do rangi walącego się świata dla jednych, podczas gdy dla drugich to w dalszym ciągu niewinne nic nieznaczące drobnostki.

Artykuł Opiekunka Sheryl Browne pochodzi z serwisu Zufi.pl.

Michalina, wracając wieczorem z pracy zostaje napadnięta przez trzech mężczyzn. Brutalnie zgwałcona, pobita, pozbawiona wszelkiej godności i nietykalności cielesnej, zostaje porzucona nieopodal domu, w którym mieszka.

Koszmar dziewczyny rozpoczyna się wiele lat wcześniej, kiedy to własna matka stara się wywrzeć siłą na Michalinie swoje zdanie. Jedyne oparcie, jakie posiada, to dziadkowie i przyjaciółka Basia. Z czasem i ten względnie poukładany świat ulega zniszczeniu. Dziadkowie umierają i Miszka zostaje sama bez żadnego wsparcia ze strony rodziny.
Podczas jednych z zajęć na uczelni poznaje Igora, który niedługo później zostaje jej mężem. Miłość kwietnie, taka piękna, bajkowa.
Wszystko ulega ponownemu zniszczeniu, kiedy na drodze dziewczyny stają pijani mężczyźni i odbierają Michalinie to, co najcenniejsze dla kobiety.

Wyobrażenia to za mało

Czytając tę książkę miałam moment utożsamienia się z nieszczęściem Misi. Było to dość nietypowe i zarazem okrutne doświadczenie. Tak, zdecydowanie, opis rozmiaru tragedii posiada nacechowania emocjonalne. Koszmar związany z gwałtem, obrzydzenie do siebie samej i otaczającego świata stają się tak namacalne, że aż realne. Dlatego też słowa takie jak potworne, okrutne, obrzydliwe doświadczenie są jak najbardziej na miejscu.
Ciężar zdarzeń jest niesamowicie przytłaczający dla Michaliny i jej bliskich. Nikt nie jest w stanie wyobrazić sobie, co czuje. Natomiast ona sama nie chce myśleć, co przechodzą jej najbliżsi. Strach i ciągłe powroty do zdarzenia, zjadają ją wręcz od środka. Czuje się wyzuta z wszelkich pozytywnych emocji, miłości, chęci to dalszego życia. Trwa nieustannie w koszmarze, zamknięta przed całym światem, który nie jest i nigdy nie będzie w stanie zrozumieć jej potwornego bólu fizycznego i psychicznego.

Ciężko mi oceniać samą historię, mogę jedynie napisać, iż styl autorki jest dość lekki i płynny. Myślę sobie, że każdy z nas, wewnętrznie, powinien rozprawić się z tym, co spotkało tę dziewczynę. Należałoby się przyjrzeć temu, przede wszystkim ze względu na fakt, że w przypadku gwałtów, wykrywalność zwyrodnialców i kary nadal są zbyt niskie. Fizyczne rany z reguły goją się bardzo szybko, psychicznych nie jest w stanie uleczyć nikt.

Artykuł Wybór M. Natalia Nowak — Lewandowska pochodzi z serwisu Zufi.pl.

„Czułam się olbrzymia i napęczniała. Czułam się jak morze, w którym stanął i wysikał się i wysrał. Czułam brzegi swojego ciała, zakładające się na siebie i odwijające na zewnątrz jak w kociej kołysce (…). Zaczął się na mnie wyżywać.”

Jest to opis gwałtu dokonanego tuż przed zabójstwem nastoletniej dziewczyny, głównej bohaterki książki.

Bardzo długo trawiłam tę książkę, a właściwie to ona trawiła mnie. Ostatecznie zostałam powyginana, wypluta i zostawiona sama sobie. Potrzebowałam niemalże dwóch tygodni, aby się po niej pozbierać. Gdyby ktoś mnie zapytał, właściwie dlaczego ona mną tak wstrząsnęła, nie umiałabym odpowiedzieć na to pytanie. Czytałam dużo bardziej przykre książki, które w efekcie ze względu na swoją tematykę ściskały mój gardziel. Nie wiem, jest w niej coś niesamowitego, coś, co przyprawia o ciarki na całym ciele.

Schematyczne działanie.

Historia jak jedna z wielu. Dziewczyna wraca ze szkoły używając skrótu przez pole kukurydzy. W drodze powrotnej spotyka sąsiada, który pokazuje jej kryjówkę dla dzieci zbudowaną pod ziemią. Dziewczyna świadoma tego, co jej mężczyzna proponuje, po szybkiej analizie sytuacji zgadza się na zejście pod ziemię. Fascynacja i niedowierzanie okazują się być silniejsze od rozsądku. I tak kończy się jej życie.
Susie, główna bohaterka trafia do nieba i z niego obserwuje oprawcę swojej śmierci, jak zaciera ślady, swoją rodzinę, jak rozpacza po jej śmierci. Sama również nie potrafi się pogodzić z tym, co się stało. Dlatego też poddaje się powolnej analizie życia na Ziemi, co z czasem pozwala jej nabrać dystansu.

I co w tym niesamowitego?

Po szokującym początku, akcja książki drastycznie zwalnia. Dla wielu, jak czytałam opinie, to problem. W mojej ocenie jest to potrzebne. Powieść jest tak silnie naładowana emocjami, że nie sposób ich ignorować.
Wydaje mi się, że to jest właśnie ten element, który wywarł na mnie największe wrażenie. Tyle w mniej zła i smutku a zarazem radości i miłości, że człowiek nie jest w stanie tego wszystkiego w sobie pomieścić.
Przeżywałam z nią wszystkie historie związane z jej rodziną i przyjaciółmi. Każdy smutek, radość, również oddziaływały bezpośrednio na mnie i na moje postrzeganie sytuacji.

Jeśli o to chodziło pisarce, przyznaję, udało jej się wypełnić swoją misję w 100% w przypadku mojej osoby.
Dodatkowo chciałabym zaznaczyć, że poniekąd podziwiam autorkę książki, ponieważ jako nastoletnia dziewczyna również była ofiarą gwałtu. Być może właśnie za jego sprawą kumulacja uczuć i emocji rozlały się na kartki powieści. Dziękuję jej za siłę, odwagę, za głos mówiący w imieniu innych pokrzywdzonych, które nigdy nie miały odwagi głośno mówić o swoich uczuciach.

Uważam, że książka jest warta uwagi, mimo wielu fantastycznych wątków, gdyż nie one są najistotniejsze w tej całej historii.

Artykuł Nostalgia anioła Alice Sebold pochodzi z serwisu Zufi.pl.