Inez i Gil przyjeżdżają do Paryża aby zaplanować ślub. Tuż po przyjeździe oddają się spacerom po urokliwym Paryżu planując jednocześnie swój najcudowniejszy dzień w życiu, jaki ma nastąpić już wkrótce.

Gil, początkujący pisarz, zupełnie zakochany w latach 20 poprzedniego wieku. Niepoprawny romantyk zauważający i doceniający piękno otaczającego go miejsca.
Inez natomiast jest zupełnym przeciwieństwem swojego przyszłego męża. Twardo stąpa po ziemi, ze względu na status i zamożność rodziny najlepiej odnajduje się w ładnych, przestronnych i bogato wyposażonych miejscach.
Para wraz z rodzicami Inez i znajomymi rodziny często oddaje się wytwornym spotkaniom w hotelowej restauracji, które od samego początku nudzą naszego romantyka. Dyskusje podejmowane podczas spotkań wydają się dość interesujące jedynie ze względu na znajomość przyjaciela rodziny, Paula, historią Paryża i jego wybitnych mieszkańców. Mimo niechęci, jakim darzy znawcę historii, zgadza się na wspólne wyjścia po okolicznych muzeach i ogrodach.

O północy

Po jednej z kolacji, Gil, dobrze wstawiony decyduje udać się na odpoczynek zostawiając przyszłą żonę wraz ze znajomymi. Niestety nie dociera do łóżka. Postanawia oddać się samotnemu spacerowi po okolicznych uroczych ulicach miasta. W pewnym momencie, kiedy uświadamia sobie, że zabłądził, staje się coś, czego w życiu nikt nie byłby w stanie przewidzieć. Wybija północ i Paryż zmienia się nie do poznania. Podjeżdża samochód i grupa ludzi w nim siedzących proponują mu przejażdżkę. Okazuję się, że to nie byle jakie osoby.
Gil jest zdumiony tym, co widzi, poddaje się jednak płynącym zdarzeniom, dzięki którym ma możliwość poznania samych wybitnych postaci.

Paryż jakiego nie znamy

Poprzez incydent zupełnie niewytłumaczalny, niepoprawny romantyk trafia do lat 20 ubiegłego wieku. Rozkoszując się pięknem ludzi i otoczenia przenika powoli do życia napotkanych na swej drodze postaci. Zdumienie jest tak silne, że dodaje mu odwagi, sięga więc po to, co dobre i właściwe dla niego. Dzięki temu prowadzi liczne rozmowy z Ernestem Hemingwayem, z małżeństwem Fitzgeraldów Scottem i Zeldą, Pablem Picassem, Luisem Bunuelem, a sama Gertruda Stein staje się jego chwilowym doradcą w kwestii książki, którą właśnie pisze. Czegóż chcieć więcej?

Gil, aby nie tracić czasu, jeszcze kilka razy cofa się w czasie w ten sam sposób. Stara się wykorzystać najlepiej, jak potrafi szczęście, które go spotkało. Wdaje się również w mały flirt z Adrianną, muzą malarzy, za którą nawet sam Pablo Picasso szalał bez opamiętania.

W pewnym momencie zdaje sobie jednak sprawę, że nie jest w stanie zupełnie oddać się temu, co go spotkało. Czuje się wyśmienicie przysłuchując rozmowom innych, lub kiedy sam w nich może uczestniczyć, niestety nie czuje do końca, że to jego miejsce, jego świat. Decyduje więc wrócić już na dobre do swoich czasów, gdzie zrywa zaręczyny z narzeczoną i postanawia podążać w kierunku zupełnie mu nie znanym, bez żadnych planów.

Podsumowanie

O północy w Paryżu.
Muszę przyznać, że osobiście byłam i jestem zachwycona tą prezentacją historii i samego Paryża. Świat wykreowany przez Woody’ego Allena był cudownym odcięciem od rzeczywistości. Wraz z głównym bohaterem dosłownie chłonęłam wszystko, co zaprezentował reżyser. Owszem, czasy teraźniejsze przedstawione w filmie odbiegały od rzeczywistych. Paryż nie posiada już takiego klimatu. Mimo wszystko i tak bardzo fajnie było oddać się tej wizji.

Polecam z całego serca — chwilowo niepoprawna romantyczka.

Artykuł Co działo się „O północy w Paryżu”? Czyli spotkanie z historią w reż. Woody’ego Allena pochodzi z serwisu Zufi.pl.

Ojciec mówił na mnie Birdie, powtarzał, że jestem jego małym ptaszkiem. Dla wszystkich wokół byłam córką zegarmistrza. Edward nazywał mnie swoją muzą, przeznaczeniem. Ludzie zapamiętali mnie jako złodziejkę i oszustkę.

Nikt już nie pamięta mojego prawdziwego imienia. I nikt nie wie, co naprawdę stało się tamtego lata.

Córka zegarmistrza przeplata przeszłość z teraźniejszością

Elodie Winslow, córka zmarłej znanej i szanowanej wiolonczelistki, pracownica archiwum Stratton, Cadwell & Co. w Londynie, znajduje szkicownik artysty i zdjęcie pięknej kobiety. Oszołomiona jej wdziękiem zaczyna zmagać się z dziwnymi uczuciami i chęcią poznania jej historii. Pośród szkiców znajduje również obraz domu, który wydaje się jej dziwnie znajomy. Od tego momentu „przepada”, pomimo znajomości zasad panujących w firmie, najpierw zabiera ukradkiem wizerunek kobiety, później cały szkicownik. Na własną rękę próbuje ustalić, kim byli: urokliwa kobieta ze zdjęcia oraz rzeczony artysta, i dom, który dla Elodie okazuje się być czymś więcej, jak zwykłym szkicem.

Zdarzenia w książce przeplatają się między rokiem 2017 a latami 60 IXX wieku. Autorka w umiejętny sposób opisuje historię z perspektywy kilku osób. Na początku wszystko wydaje się odrobinę zagmatwane, niejasne, ale z czasem zaczyna nabierać sensu.
Młoda archiwistka powoli odkrywa, iż właścicielem szkicownika był Edward Radcliffe. Po dalszych poszukiwaniach dowiaduje się, że kobieta ze zdjęcia to Lily Millington, nie tylko modelka artysty, ale również jego muza. Elodie wytrwale próbuje sondować przeszłość. Za sprawą przyjaciółki wchodzi w posiadanie książki, dzięki której dowiaduje się czegoś więcej na temat samej piękności. Niestety jest to historia, która posiada przykre zakończenie dla samej Lily i młodego malarza.

 Piękno i brzydota świata

Córka zegarmistrza jest moją pierwszą powieścią pani Morton, z jaką miałam przyjemność się zapoznać. Nie ukrywam, że okładka i tytuł wywarły na mnie ogromne wrażenie. Natomiast kiedy przeczytałam opis książki, wiedziałam, że będę musiała zaznajomić się z jej treścią.

Autorka w niesamowity sposób posługuje się językiem pisanym. Bardzo mocno przypadł mi do gustu jej styl. Do tego stopnia, iż nie potrafiłam przeczytać wszystkiego od razu. Dawkowałam sobie historię, zatracając się w niej coraz bardziej. Wątek miłosny, szczęścia i nieszczęścia w połączeniu z tajemniczością potęgowały chęć poznania losów bohaterów. Piękne opisy natury, ludzi, otoczenia, wyszukane słownictwo, na miarę dawnych czasów utwierdziły mnie w przekonaniu, że nie jest to moja ostatnia książka tej autorki.

Reasumując

Spotkałam się z różnymi opiniami na temat książki, że przekombinowana, za dużo opisów, za dużo postaci, że można się pogubić, wszystkiego za. Oczywiście nie zgadzam się z nimi. Uważam, że książka posiada w sobie piękno, którego często nam brakuje w życiu codziennym. Miłości, takiej na zabój, gdzie odkrywamy w człowieku człowieka, wydobywamy z jego wnętrza wszystko, co najlepsze. Nadziei, która pomimo całego zła wokoło pozwala przetrwać i uwierzyć, że po każdej burzy wychodzi słońce. Miejsca, które tak samo jak muzyka, czy smaki powodują nasze powroty do przeszłości, do wspomnień, tych miłych, wyjątkowych. Czas i jego ponadczasowość, czyli całe piękno uwiecznione za pomocą zdjęć, rysunków, obrazów, które pozwalają nam odkrywać czasy nam nieznane.

Uważam, że nieliczni potrafią cieszyć się tak drobnymi, pozornie nie mającymi znaczenia szczegółami naszego jestestwa.

Artykuł Córka zegarmistrza Kate Morton pochodzi z serwisu Zufi.pl.

Zdarza mi się wracać do przeszłości i zastanawiać, co by było gdyby. Gdybym była inna, powiedziała, czy zrobiła inaczej.
Nie do końca jestem pewna dlaczego, ale w pewnym sensie książka powodowała moje powroty do przeszłości.
Dla mnie nie jest to zwykłe, młodzieżowe romansidło. Bohaterowie mają coś więcej do zaoferowania poza byciem bezmyślnymi dzieciakami, które ledwo ukończyły szkołę. Wręcz przeciwnie, są to zdolni, utalentowani młodzi artyści, którzy mają swój cel i marzenia, oraz którym nie brak odwagi, aby wyciągnąć po nie ręce.

Na odstresowanie

Akcja dzieję się w jednym z australijskich miast, Melbourne. Grupka dzieciaków, wśród których każdy ma coś do zaoferowania światu. Mamy graficiarza, pisarza, przyszłą aktorkę przepowiadającą przyszłość oraz dziewczynę, dla której szkło nie ma żadnych tajemnic. Są również inni, może mniej uzdolnieni artystycznie, ale równie ważni, co ci pierwsi.
Każda z postaci jest na swój sposób wyjątkowa, jedni potrafią pięknie posługiwać się opisami dot. własnych uczuć, wrażeń, drudzy natomiast w swej prostocie wywołują u czytelnika ogromną sympatię i uśmiech na twarzy.
Nie jest to wysokich lotów literatura, ale pragnę zapewnić, iż jest dość przyzwoicie napisana. Bohaterowie to nie figury woskowe, lecz postacie mające swoje wady i zalety, kierujące się określonymi motywami oraz dążące do spełnienia swoich pragnień.

Chcę wierzyć, że w dzisiejszym świecie mamy mnóstwo młodych, zdolnych ludzi, którzy mimo różnym przeciwnościom losu, pragną robić to, co chcą, czy też lubią i nie jest to jedynie dłubanie w nosie, czy przesiadywanie z nim przed telefonem. Książka Cath Crowley Graffiti Moon pozwala mieć te nadzieję.

Follow my blog with Bloglovin

Artykuł Graffiti Moon Cath Crowley pochodzi z serwisu Zufi.pl.

Przyznaję szczerze, że mam poważny problem z tą książką. Historia jest prawdziwa. Opowiada o brytyjskim młodym człowieku, który w wieku 21 lat zostaje powołany do wojska i w 1940 roku wysłany na front. Na tyle, na ile jest w stanie, dzielnie walczy podczas wojny. Niestety, bądź też stety, już na samym początku trafia do niewoli i przechodzi wielomiesięczne piekło.
Za sprawą jednego dzielnego mężczyzny, który poświęca swoje życie, obóz, w którym przebywa Horacy zostaje zamknięty i „chłopaki” trafiają do lepszego miejsce. O tyle lepszego, że nikt więcej nie umiera z głodu, a ludzi traktuje się jak ludzi. Mimo ciężkiej pracy, warunki pozwalają na w miarę normalne funkcjonowanie. W tym też obozie Horacy poznaje Różę, kobietę, która nie uważa się za Polkę a Ślązaczkę. Od tego momentu akcja się rozkręca i wątek miłosny nabiera takiego rozpędu, że powoli zaczyna przyćmiewać inne. 

Mieszanka historii i wielkiej miłości.

Horacy opisuje piekło, z jakim jemu i jego współtowarzyszom przyszło się zmierzyć, gdzie śmierć od kuli była najłagodniejszą z możliwych. Odczłowieczenie, zniszczenie i pozbawienie ducha i godności, w połączeniu z zimnem i brakiem jedzenia doprowadzała ludzi do obłędu. I między tym wszystkim miłość, tak ogromna, której pozazdrościłby nie jeden. Samego seksu i opisów doznań jest tyle, że Gray wymięka.
Może i ja dziwna jestem, a może i trochę zazdrosna nawet xD Ale zupełnie na poważnie do tego podchodząc, nie spodziewałam się tego, przynajmniej nie w takiej formie. Jedno jest pewne- wszystkie na topie aŁtorki z tFUrczoscią erotyczną jako wątek główny, powinny brać przykład z Horacego i jego opisów seksów.

Artykuł Czy w piekle ptaki nadal śpiewają? Ken Scott, Horace Greasley pochodzi z serwisu Zufi.pl.