Powieść W. Chmielarza Rana ma w sobie coś, czego często brakuje mi w książkach. Dający do myślenia nienachalny ton, który zmusza czytelnika do wyciągnięcia odpowiednich wniosków. Czasem uwypukla pewne działania czy zdarzenia, jednak w dalszym ciągu nie podaje gotowych rozwiązań.

Rana jest dość, powiedziałabym, specyficzną książką, gdzie historia snuje się spokojnie, powoli, a styl pisarza dodatkowo potęguje tę zwyczajowość i brzydotę zarazem w niej zawartą. Robi to jednak w taki sposób, że czytelnik się nie nudzi — chce dalej brnąć w to, co przygotował dla niego autor. Opowiada o ranach zadanych przez życie, bliskich, system. O ranach, które dotykają do żywego i jątrzą się latami.

Kiedyś spotkałam się ze stwierdzeniem, że trudne dzieciństwo nie jest wytłumaczeniem, tylko zobowiązuje do radzenia sobie w tym chorym, popieprzonym świecie. Ale czy na pewno tak jest?

Ścieżka usiana trupami

Pokusiłam się o stwierdzenie, że Rana to powieść usiana trupami — dosłownie i w przenośni. Ilekroć sama rano wstaję, pamiętam, co wydarzyło się dnia poprzedniego, jak i co miało miejsce lata temu. Historia w tej książce, w pewnych kwestiach jest dla mnie czymś, z czym osobiście mogłabym się utożsamiać. Myślę, że każdy znajdzie w niej cząstkę siebie — niekoniecznie dobrego, pochlebnego, czym mógłby się pochwalić. Wcale nie potrzeba lat, aby zabić człowieka — czasem jedno słowo lub pojedynczy czyń, potrafi pozbawić cząstki jego samego. Najczęściej ze wszystkim musimy radzić sobie sami, nie umiemy nazwać tego, co się z nami dzieje i co tak naprawdę czujemy. Niczym w teatrze przywdziewamy maski i odgrywamy swoje role, najlepiej jak potrafimy. Zakończenia i tak zazwyczaj nie mają happy endów.

Zresztą, jak mówi klasyk — Ernest Hemingway:

…wszystkie historie

kończą się śmiercią.

Jeśli ktoś to przed wami ukrywa,

nie jest dobrym narratorem.

Krótko o fabule

Prywatna szkoła na warszawskim Mokotowie, właściciele, którzy w podejrzany sposób nabyli budynek, nauczyciele, którzy nie potrafią się przeciwstawić złu, i w końcu dzieci majętnych rodziców.
Zapewne nie ja jedna spotkałam się z określeniem, że szkoły prywatne wychowują snobów i każdy, kto ukończył taką szkołę, wie o życiu tyle, ile byli w stanie mu przekazać rodzice. Podobnie przedstawiono to w książce, gdzie część dzieciaków stara się sprostać wymaganiom nauczycieli, jednak są się i tacy, którzy nie muszą robić nic, aby móc ukończyć prestiżową szkołę.

Nawet w tak hermetycznym środowisku dochodzi do niesnasek a czasem do tragedii. Kumulacja takich dramatów ma miejsce w szkole prowadzonej przez rodziców Karoliny, uczennicy tejże placówki.
Najpierw pod kołami pociągu ginie Marysia, młoda, zdolna uczennica, pochodząca z ubogiej rodziny, która naukę w szkole zawdzięczała stypendium. Po jej śmierci jedynie nauczycielka, Ela, interesuje się motywami dziewczynki i przebiegiem tragedii. Niedługo później niestety i ona traci życie. Jedynymi osobami, które mogą rozwikłać zagadkę śmierci polonistki, jest uczeń, Gniewomir, chłopiec interesujący się makabrycznymi zbrodniami, na co dzień uważany za dziwaka, i Klementyna, nauczycielka matematyki, która również posiada swoje sekrety.

Oboje obawiają się o swoje życie, i o sekrety, które do tej pory wprawnie ukrywali. Postanawiają się zaangażować w rozwikłanie sprawy, tylko gdzie ich to zaprowadzi.

Za dużo masakry w masakrze

Nie jestem pewna, czy to poprawne określenie, ale według mojej opinii zakończenie powieści jest słabe. Miałam wrażenie — wymuszone. Taka zapchaj dziura, bo przecież jak już się zaczęło historię, wypadałoby ją skończyć. I niestety gdzieś to bogactwo ujęte na początku książki, traci na swej wartości.
Nie znam twórczości autora. Jest to moje pierwsze z nim spotkanie i zapewne nie ostatnie. Żałuję jednak, że nie posunął się on dalej w tej opowieści, że nie przekroczył granicy, nie nadał większego znaczenia zwyczajnej historii, która przecież taką nie jest. Bo jeśli by tak wyciąć obecne zakończenie i nadać mu w zamian niewymuszony charakter — ludzie w dalszym ciągu by zrozumieli. Przecież nie wszystko musi być zawsze wyjaśniona do końca. Nie ma również, na potrzeby powieści tworzenia czegoś, co zupełnie do niej nie pasuje, bo tego się teraz wymaga.

Nie wiem, być może za bardzo popłynęłam w swojej ocenie. Być może źle, że oczekiwałam czegoś nieoczywistego w oczywistym świecie. Dla mnie książka zakończyła się w momencie, kiedy dwoje młodych ludzi spotyka się z człowiekiem, który w okrutny sposób utracił miłość swojego życia.

Artykuł Rana zadane przez życie. Recenzja książki W. Chmielarza pochodzi z serwisu Zufi.pl.

Inez i Gil przyjeżdżają do Paryża aby zaplanować ślub. Tuż po przyjeździe oddają się spacerom po urokliwym Paryżu planując jednocześnie swój najcudowniejszy dzień w życiu, jaki ma nastąpić już wkrótce.

Gil, początkujący pisarz, zupełnie zakochany w latach 20 poprzedniego wieku. Niepoprawny romantyk zauważający i doceniający piękno otaczającego go miejsca.
Inez natomiast jest zupełnym przeciwieństwem swojego przyszłego męża. Twardo stąpa po ziemi, ze względu na status i zamożność rodziny najlepiej odnajduje się w ładnych, przestronnych i bogato wyposażonych miejscach.
Para wraz z rodzicami Inez i znajomymi rodziny często oddaje się wytwornym spotkaniom w hotelowej restauracji, które od samego początku nudzą naszego romantyka. Dyskusje podejmowane podczas spotkań wydają się dość interesujące jedynie ze względu na znajomość przyjaciela rodziny, Paula, historią Paryża i jego wybitnych mieszkańców. Mimo niechęci, jakim darzy znawcę historii, zgadza się na wspólne wyjścia po okolicznych muzeach i ogrodach.

O północy

Po jednej z kolacji, Gil, dobrze wstawiony decyduje udać się na odpoczynek zostawiając przyszłą żonę wraz ze znajomymi. Niestety nie dociera do łóżka. Postanawia oddać się samotnemu spacerowi po okolicznych uroczych ulicach miasta. W pewnym momencie, kiedy uświadamia sobie, że zabłądził, staje się coś, czego w życiu nikt nie byłby w stanie przewidzieć. Wybija północ i Paryż zmienia się nie do poznania. Podjeżdża samochód i grupa ludzi w nim siedzących proponują mu przejażdżkę. Okazuję się, że to nie byle jakie osoby.
Gil jest zdumiony tym, co widzi, poddaje się jednak płynącym zdarzeniom, dzięki którym ma możliwość poznania samych wybitnych postaci.

Paryż jakiego nie znamy

Poprzez incydent zupełnie niewytłumaczalny, niepoprawny romantyk trafia do lat 20 ubiegłego wieku. Rozkoszując się pięknem ludzi i otoczenia przenika powoli do życia napotkanych na swej drodze postaci. Zdumienie jest tak silne, że dodaje mu odwagi, sięga więc po to, co dobre i właściwe dla niego. Dzięki temu prowadzi liczne rozmowy z Ernestem Hemingwayem, z małżeństwem Fitzgeraldów Scottem i Zeldą, Pablem Picassem, Luisem Bunuelem, a sama Gertruda Stein staje się jego chwilowym doradcą w kwestii książki, którą właśnie pisze. Czegóż chcieć więcej?

Gil, aby nie tracić czasu, jeszcze kilka razy cofa się w czasie w ten sam sposób. Stara się wykorzystać najlepiej, jak potrafi szczęście, które go spotkało. Wdaje się również w mały flirt z Adrianną, muzą malarzy, za którą nawet sam Pablo Picasso szalał bez opamiętania.

W pewnym momencie zdaje sobie jednak sprawę, że nie jest w stanie zupełnie oddać się temu, co go spotkało. Czuje się wyśmienicie przysłuchując rozmowom innych, lub kiedy sam w nich może uczestniczyć, niestety nie czuje do końca, że to jego miejsce, jego świat. Decyduje więc wrócić już na dobre do swoich czasów, gdzie zrywa zaręczyny z narzeczoną i postanawia podążać w kierunku zupełnie mu nie znanym, bez żadnych planów.

Podsumowanie

O północy w Paryżu.
Muszę przyznać, że osobiście byłam i jestem zachwycona tą prezentacją historii i samego Paryża. Świat wykreowany przez Woody’ego Allena był cudownym odcięciem od rzeczywistości. Wraz z głównym bohaterem dosłownie chłonęłam wszystko, co zaprezentował reżyser. Owszem, czasy teraźniejsze przedstawione w filmie odbiegały od rzeczywistych. Paryż nie posiada już takiego klimatu. Mimo wszystko i tak bardzo fajnie było oddać się tej wizji.

Polecam z całego serca — chwilowo niepoprawna romantyczka.

Artykuł Co działo się „O północy w Paryżu”? Czyli spotkanie z historią w reż. Woody’ego Allena pochodzi z serwisu Zufi.pl.

Nie wiedziałam od czego zacząć, aby za wiele nie zdradzić, ale jednocześnie zachęcić was do obejrzenia tego filmu.

Christopher, po ukończeniu szkoły średniej, zamiast rozpocząć studia, które wróżyłby mu wielką karierę, postanawia wyruszyć w podróż autostopem w kierunku Alaski.
W szczególności ze względu na posiadaną wiedzę odnośnie problemu żywnościowego w Afryce, pragnął innego, lepsze życia dla siebie. Gardził wszechobecnym materializmem oraz marzył o swoim małym świecie, gdzie mógłby żyć w zgodnie z naturą, z dala od wszelkiej cywilizacji.
Przemyślenia oraz odczucia skrupulatnie zapisywał w swoim dzienniku, m.in. na podstawie którego, amerykański pisarz, dziennikarz i podróżnik Jon Krakauer w 1996 roku wydał książkę. W 2007 roku na jej podstawie Sean Penn nakręcił owy film.

Nadzieje na inne, lepsze życie

Christopher McCandless, pod przybranym imieniem i nazwiskiem Alexander Supertramp, wyrusza w lipcu 1990 roku w podróż, w nieznane.
Ze względu na wiek, należałoby powiedzieć, iż ten młody mężczyzna, lat 22, jest chłopcem z ogromnymi marzeniami, zupełnie nie przygotowany do tak wyczerpującej wędrówki.
Rezygnuje z pieniędzy po to, aby je później ponownie zdobyć ciężką pracą. Chłopak wykazuje się niesamowitą charyzmą i zawzięciem.
Wszystko wydaje się być takie beztroskie. Wczuwamy się w postać i jego ideologię, brniemy w to do chwili, kiedy Alex dociera do swojej upragnionej idylli, wówczas zaczynamy powoli zdawać sobie sprawę z tego, że jednak nie wszystko jest takie, jak być powinno.

Prawdziwa historia

W mojej opinii film jest warty uwagi. Jest to jedna z tych produkcji, gdzie po jej zakończeniu jesteśmy ciekawi prawdziwych wydarzeń. Przeszukałam niemalże cały internet i oczywiście znalazłam mnóstwo informacji nt. chłopaka i jego wyprawy (wy tego nie róbcie, przed seansem). Należy również mieć na uwadze fakt, iż w filmie nie wszystko jest zgodne z prawdą, natomiast książka będzie najlepszym źródłem informacji, gdyż autor opiera się na faktach: dzienniku chłopaka, jego listach do przyjaciół oraz zeznaniach naocznych świadków.

Ścieżka dźwiękowa w filmie również jest świetna. Polecam.

Artykuł Wszystko za życie, ang. tytuł: Into the Wild pochodzi z serwisu Zufi.pl.

Aż trudno uwierzyć, że autorowi japońskiego pochodzenia, udało się stworzyć tak niesamowitą postać, jaką jest kamerdyner Stevens oraz zachować klimat dawnej pięknej Anglii.
Książka w bardzo powolny, wręcz momentami nostalgiczny sposób rozprawia o bytności bohatera, który całe swoje życie spędził na służbie u wysoko postawionego lorda. Stevens jest doskonały w swojej pracy, oddany, lojalny, dystyngowany, perfekcyjny i poważny. To zawsze służba była ważniejsza od innych potrzeb, nawet jego własnych. Przedłożył całe swoje życie dla pracodawcy.
Pewnego dnia, po śmierci chlebodawcy otrzymuje od nowego właściciela posiadłości, kilka dni wolnego. Wakacje od dotychczasowego, jedynego mu znanego życia. Postanawia wyruszyć w podróż. Jest to wyprawa nie tylko do kobiety, z którą kiedyś dzieliło go coś więcej, jak tylko praca. Jest to podróż, podczas której rozmyśla o słuszności swojego postępowania, pojęciu obowiązku i o tym co bezpowrotnie utracił.

Powieść Kazuo idealnie wpasowuje się w dzisiejsze realia. Dla wielu świadoma bądź też niekoniecznie pogoń za pieniędzmi to jedyny cel w życiu. Tak samo jak główny bohater powieści poświęcamy mnóstwo czasu na pracę. Nasze życie, przez większość czasu kręci się wokół zapewnieniu sobie lepszego bytu, przez co coraz częściej zapominamy o najważniejszym. Zapętlamy się w machinie obowiązków i ciągłego mnożenia pieniędzy, a gdzie w tym wszystkim my sami, nasi najbliżsi?

Mogłabym długo rozprawiać o treści książki, ponieważ jest naprawdę niesamowita, ale nie chciałabym wam odbierać przyjemności z czytania.
Polecam również film o tym samym tytule, zapewne dla wielu bardziej znany, gdzie Anthony Hopkins idealnie wciela się w rolę kamerdynera.

Artykuł Okruchy dnia Kazuo Ishiguro pochodzi z serwisu Zufi.pl.