Na wstępie, duże WOW.

Podczas czytania ponownie zdarzyło mi się wywracać kilka razy oczami. Nie wszystko było, takie, jak być powinno. Według mojej opinii pani Vancker — żandarm prowadząca sprawę — powinna zarobić zdrowego pstryczka w nos za swoją nieodpowiedzialność i lekkomyślność. Ale, uwierzcie mi, to naprawdę nic wielkiego w porównaniu z tym, co autor prezentuje w książce.

Zacznę od tego, iż Cierpliwość diabła, jako kolejna część, wypada zdecydowanie lepiej, jak w przypadku Plugawego spisku.
Mamy tutaj to, co lubię: ludzi chorych psychicznie, diabły, demony — przede wszystkim te nasze, wewnętrzne, które przy lekkiej manipulacji potrafią wydobyć z nas najstraszliwsze żądze, pragnienia i zamienić je w zgniliznę otaczającego nas świata.
Również i tym razem nie obyło się bez drastycznych, zatrważających, wręcz obrzydliwych momentów, ponownego obdzierania ze skóry, przemyśleń psycholi dotyczących przyjemności z zabijania małych dzieci — im okrutniej, tym lepiej oraz wiele innych, do których człowiek jako najwyżej postawione zwierzę w hierarchii jest zdolne.

Motyw diabła, demona siejącego spustoszenie, potrafiącego wejść tak głęboko w zakamarki naszego umysłu, zasiać ziarno nienawiści i cierpliwie czekać aż wykiełkuje, jest dodatkowym i najlepszym według mnie motywem powieści.

Zło przemawia przeze mnie

Mam nadzieję, że udało mi się zasiać ziarno ciekawości i dzięki temu dacie szansę autorowi. Osobiście, polecam, bardzo!
Nie zapomnijcie również o kolejnej części, która już niebawem pojawi się za sprawą Wydawnictwa Sonia Draga.

Artykuł Cierpliwość diabła Maxime Chattam pochodzi z serwisu Zufi.pl.