Dzięki Irenka. Wiesz, ja sobie myślę, że do pewnych książek zwyczajnie trzeba dojrzeć. Mnie przeczołgała strasznie. Miotałam się jak chorągiew na wietrze. Miałam ochotę nią rzucać, złościłam się. Owszem, sama też nie rozumiałam postępowania bohaterów, ale myślę, że wynika to z różnicy czasów, w jakich im przyszło żyć.

Zauważam, że im bardziej książka do mnie przemówiła, tym trudniej mi o niej napisać, serce wypełnia zachwyt, ale wydaje mi się, że spisane wrażenia będą zbyt pozytywne, że ich odbiorca nie do końca zrozumie towarzyszące mi uczucia podczas spotkania z książką. Jednak mimimo wszystko lubię zarażać entuzjazmem. 🙂

Dziękuję, staram się pracować nad swoim warsztatem — z różnym skutkiem 😉 A książkę polecam, bardzo.

Cieszę, że mogłam się przydać. Pozdrawiam 🙂