Wstrząsnęło mną to, co zobaczyłam, i nie dlatego, że dziwi mnie fakt, że dziewczyny tak łatwo dały się zmanipulować, zastraszyć i trwać w tym procederze. Zszokowała mnie postawa społeczeństwa, rodziców, pracowników socjalnych, policji.

Moje zdanie.

Wiele brytyjskich rodzin nie zna życia innego, niż te, które mają w tej chwili, z dala od innych nacji. Wiedzą, że jest jak jest i wszyscy są, czy też byli „very welcome” w ich kraju. Wmawia się im już od pokoleń, że każdy przejaw nietolerancji jest zły, nawet kosztem ich dotychczasowego życia. Wiem, to bardzo mocne zarzuty, ale bardzo proszę abyście się z nimi nie utożsamiali. Jest to jedynie moje zdanie, które wynika z obserwacji i rozmów przeprowadzanych z tubylcami.

Oczywiście, nikt nie chciałby być oceniany przez pryzmat zachowań innych osobników tej samej nacji. Zgadzam się z tym, w przeciwnym razie, każdy Polak byłby złodziejem, czy co tam jeszcze się o nas mówi.

Ale do brzegu.

W filmie przedstawiono problem, dosłownego, handlu ciałem nastolatek pod nosami dorosłych. Tych samych, którzy powinni bronić takie dzieci przed niebezpieczeństwem.
Owszem dzieciaki są podatne na sugestie innych i potrafią robić potworne głupoty. W kraju, w którym każdy 16 latek jest już traktowany jako osoba dorosła i oczekuje się od niego, aby wnosił jakiś udział do swojego jestestwa, jest co najmniej dziwny. Bo wyobraźcie sobie sytuację. Wedle prawa, rodzice nie powinni zostawiać swoich dzieci samych w domu do 12 r.ż. jeśli uważają, że nie są w stanie same zapewnić sobie „bezpieczeństwa”, a jednocześnie każą im już wybierać szkoły i przedmioty, bo muszą obierać swój kierunek życia. Nie sądzicie, że to absurd? Dlaczego o tym piszę? A no dlatego, że te dzieciaki pomimo wcześniej wspomnianych przeze mnie praw i obowiązków dodatkowo robią co chcą. Dla wielu rodzin normalne jest „fakanie”, picie czy jaranie dzieciaków. Wpływ na to ma wiele czynników, wszelkiego rodzaju zaniedbania wychowawcze oraz towarzystwo, które nie rzadko odgrywa kluczową rolę. Pokusa czai się na każdym kroku i nie ma ona nic wspólnego z innymi, wcześniej przeze mnie wspomnianymi nacjami.

Nic nie jest tak, jak być powinno.

Dziewczyny przedstawiono w filmie jako potężnie zagubione istoty w świecie dorosłych. Rodzice pędzą przed siebie i nie potrafią sobie poradzić z nastoletnimi dziećmi. Smutna, potargana rzeczywistość, w której nawet policja wyciera się zeznaniami dzieci przeciwko swoim oprawcom. Skala tego procederu była tak potężna, że mój mózg do tej chwili nie jest w stanie tego ogarnąć.

Tak, wiem, wylazł ze mnie troll, bo żaden system nie jest idealny. Zapewne wynika to z mojego wychowania, ale nie wyobrażam sobie takiej sytuacji z udziałem moich dzieci.

Dla pełnego zrozumienia.

Aby sprostować moją wypowiedź już tak do końca, co miałam na myśli pisząc o tych „różnych nacjach”. Oczywiście nie chodzi mi tylko o mieszkańców bliskiego wschodu. Traf chciał, że tym razem to oni występowali w roli cwaniaków i alfonsów. Prawda jest taka, że takim samym „sprytem” mogli wykazać się rodzimi mieszkańcy kraju. Bardziej chodziło mi o zwrócenie uwagi na fakt, że taki proceder powstał i miał się świetnie pośród jednej konkretnej nacji, a ludzie ze względu na swoje poprawności nie potrafili wyegzekwować prawa w odpowiedni sposób. Dodatkowo zrzucali winę na dzieci, które w pewnym momencie filmu jasno i klarownie zostały przedstawione przez pracowników socjalnych, nie jako ofiary, ale jako prostytutki.

Artykuł Film Netflix – Three girls pochodzi z serwisu Zufi.pl.

Cameron wpaja swej ofierze, iż należy do tajnej grupy, która przyzwala na zniewolenie kobiet. Ugrupowanie, które jednocześnie wspomaga go w jego działaniach, dlatego też nie wolno jej w żadnym wypadku próbować ucieczki. Dodatkowo wmawia dziewczynie, że gdyby jednak spróbowała się wymknąć, w bardzo szybki sposób zostałaby namierzona i zabita. Tym samym, jej rodzinie również groziłoby śmiertelne niebezpieczeństwo.

Prawdziwa historia.

Opis filmu, określony jako dramat, nie zawiera żadnej wzmianki jakoby miał cokolwiek wspólnego z prawdziwą tragedią. Dopiero na koniec przedstawione są inf., z których wynika, że ową historię życie napisało. Wszelkich, mniej lub bardziej szczegółowych zapisów z wydarzeń, można wyszukać w internecie.

Historia jest straszna, przerażająca. Nie mamy tutaj do czynienia z wartką akcją, wręcz przeciwnie, czas wolno płynie… Pozwala to na chwilę refleksji i zadumy. Ukazuje nam, jak ludzka psychika potrafi być łatwo przekształcalna, momentami słaba. Przedstawia również, co człowiek jest w stanie sam dla siebie uczynić, jak bardzo dostosować do otoczenia, aby nie zwariować, a co najważniejsze, przetrwać.

Z filmu nie dowiemy się zbytnio, co oprawcy mieli w głowach, a przecież to jedna z głównych „zalet” takich historii. Na pewno możemy wynieść z niego mały zarys tego, z kim ofiara miała do czynienia.
Osobiście uważam, że film warty obejrzenia.

Artykuł Dokument Netflix – Girl in the box – Dziewczyna w skrzyni pochodzi z serwisu Zufi.pl.

Zapewne kojarzycie historię zaginionej małej blondwłosej dziewczynki, której rodzice rozpaczliwie apelowali o pomoc w odszukaniu?
W 2007 roku rodzina McCannów wraz z innymi znajomymi i ich dziećmi udała się na wycieczkę do Portugalii. Miło spędzali czas oddając się jedynie przyjemnościom. Wieczory zdecydowanie były zarezerwowane dla dorosłych. W hotelowej restauracji, codziennie o tej samej godzinie, przy tym samym stoliku zasiadali do kolacji, podczas kiedy dzieci same smacznie spały w łóżkach. Z relacji rodziców, co mniej więcej 20-30 min. jedna osoba z towarzystwa szła zajrzeć do dzieci. Podczas jednej z takich kolacji doszło do straszliwej tragedii.

Rozczarowanie?

Kiedyś interesowałam się tematem, powiedziałabym bardziej jak obecnie. Nie wyciągałam pochopnych wniosków i nie poddawałam rodziców osądom. Nie ukrywam, że nigdy nie było to łatwe, biorąc pod uwagę pewne kwestie, jakie zostały ujawnione niedługo po zaginięciu dziecka.
Stąd też niecierpliwie czekałam na premierę filmu, ponieważ liczyłam na wyjaśnienie tych najbardziej interesujących mnie tematów.
Niestety, rozczarowałam się, i to bardzo.
Wiedziałam, że jeśli film nie zostanie nagrany za zgodą rodziców, czy też z ich udziałem, #netflix będzie musiał bardzo uważać na zamieszczony w nim materiał. Rodzina McCannów nie przepuściłaby „okazji” ewentualnego zaskarżenia producentów.
Na tą chwilę domyślam się jedynie, że jednak brali czynny udział w jego tworzeniu, bądź pilnowali, aby wyjść z niego z twarzą.

Moje zdanie.

Wiem, nadany przeze mnie ton wypowiedzi świadczy o zdecydowanej niechęci do nich, jako rodziców.
Postaram się wyjaśnić z czego to tak naprawdę wynika. Otóż, na wstępie zaznaczę, że nie uważam ich za osoby winne skrzywdzenia własnego dziecka. Nie uważam również, że jako rodzice działali w zmowie ze swoimi znajomymi uczestniczącymi w wakacjach. Mało tego, jako rodzić rozumiem ich szok, żal, niezrozumienie i smutek, który im towarzyszył podczas zniknięcia dziecka. W związku z powyższym uważam, że mieszanie się czy zmiany w zeznaniach działają tylko i wyłącznie na ich korzyść. Ciężko wymagać od zrozpaczonych rodziców jasnego i klarownego myślenia w przypadku tak straszliwej tragedii.

Dlaczego uważam, że rodzice mają nieczyste sumienie?

Teraz przejdę do meritum sprawy, czyli tego, co stoi mi ością w gardle, co do dnia dzisiejszego nie zostało wyjaśnione. Temat został jedynie poruszony w filmie i zupełnie nie rozumiem, jak można przejść nad tym do porządku dziennego.
Zaraz po zorientowaniu się, że mała Madeleine zaginęła, doszło do niemałego zamieszania, w wyniku czego, mnóstwo, nie rzadko obcych rodzinie osób przewinęło się przez ich dom. Bliźnięta, śpiące w tym samym pokoju co Madeleine, nadal smacznie spały. Przespały całą noc i zbudziły się dopiero późnym rankiem następnego dnia. Jak to jest możliwe, że tak małe dzieci nie obudziły się ani na chwilę? W filmie pada to pytanie i odpowiedź. Otóż, matka dziewczynki uznała jedynie, że być może porywacz podał coś dzieciom, aby te nie zaalarmowały o jego zamiarach.

Wszystko legło w gruzach.

I w tym momencie rujnuje to moje podejście do sprawy i oceny całej sytuacji. Nasuwają się kolejne pytania, pozostawione bez odp. Oboje są lekarzami. W chwili zaginięcia dziecka, jak mogli nie sprawdzić, co dzieje się z pozostałymi dziećmi? Jeśli podejrzewali, że ktoś mógł im podać środki usypiające/odurzające, to dlaczego nikt nie sprawdził, w jaki sposób mogło się to stać? I w końcu, jeśli to prawda, to dlaczego sprawa nie została zweryfikowana dogłębnie, a dzieci nie zostały poddane szczegółowym badaniom?
Chyba, że sami coś im podali i robili wszystko aby ta informacja nie ujrzała światła dziennego. Dla mnie ta kwestia jest kluczowa w odbiorze ich jako świadomych/nieświadomych rodziców. Do tego wszystkiego fakt pozostawiania dzieci bez opieki w domu, który tak naprawdę stał otworem dla wszystkich

Polecam zapoznanie się z serialem każdemu, nawet tym, którzy byli wcześniej w posiadaniu jakichkolwiek informacji.

Trailer do filmu:

Artykuł Dokument Netflix -The disappearance of Madeleine McCann pochodzi z serwisu Zufi.pl.

Szczerze mówiąc, na dzień dobry byłam przerażona. Nie wiem, czy świadomość, co ten człowiek zrobił była tego efektem, czy po prostu miał w sobie coś wywołującego niepokój u innych.

Jest to dość krótki, 4 odcinkowy dokument. Ukazano w nim sporo informacji na temat samego mordercy, jego sposoby funkcjonowania oraz postrzeganie świata i ludzi.
Przedstawiany przez wielu jako inteligentny, bystry, sprytny, uroczy mężczyzna. Jego silna narcystyczna osobowość biła wręcz od niego, do tego stopnia, że swoim blaskiem potrafiła oślepić zaprawionych w boju. Mimo zarzutów mu stawianych, w perfekcyjny sposób potrafił zjednywać sobie ludzi i manipulować nimi- nawet w sądzie.
Zbrodnie były brutalne a osoba, która ich dokonała, to absolutnie wyrachowany pozbawiony uczuć osobnik.

Jakoś to było.

Muszę przyznać, że czasy w jakich żył Bundy, były idealne dla takich jak on. Kryminalistyka i dochodzeniówka żadna wręcz. Braki technologiczne plus słabo rozwinięta wyobraźnia wielu przedstawicieli władz, była niemalże idyllą dla takich zwyroli. Kto to widział, żeby w tych czasach udało się zbiec mordercy z rąk policji i to nie raz a dwa: raz, wyskakując z okna z budynku sądu a drugi, z więzienia 

Dlaczego ten a nie inny?

Nie ukrywam, że ciekawa jestem takich osób, ponieważ ich sposób myślenia i funkcjonowania zazwyczaj jest odmienny od pozostałych. Dlatego też czuję mały niedosyt. Liczyłam „na rozcięty mózg” i wyjęte z niego wszystko, co tam zalegało.
Rozumiem dlaczego został skazany i zabity, dziwi mnie jednak postawa wielu ludzi, którzy mimo wiedzy, że Bundy był zaburzoną osobą, jednocześnie czuli radość po jego śmierci. Oczywiście postawa rodziców zamordowanych dziewczyn również jest zrozumiała. Zapewne, gdyby mojej rodzinie przydarzyła się taka straszliwa tragedia, byłabym za pozbyciem się ze społeczeństwa kogoś takiego jak Bundy. Jednak bycie specjalistą w danej dziedzinie do czegoś zobowiązuje, uważam, że takie odruchy są niewłaściwe i nieprofesjonalne. Nic to, winę zrzucam na czasy i fakt, że jesteśmy tylko ludźmi.

„We want to be able to say we can identify these dangerous people. And the really scary thing is you can’t identify them. People don’t realize that there are potential killers among them. How could anyone live in a society where people they liked, loved, lived with, worked with, and admired could the next day turn out to be the most demonic people imaginable?”- Ted Bundy.

Artykuł Dokument Netflix – Conversation with a killer: The Ted Bundy tapes pochodzi z serwisu Zufi.pl.