Inez i Gil przyjeżdżają do Paryża aby zaplanować ślub. Tuż po przyjeździe oddają się spacerom po urokliwym Paryżu planując jednocześnie swój najcudowniejszy dzień w życiu, jaki ma nastąpić już wkrótce.

Gil, początkujący pisarz, zupełnie zakochany w latach 20 poprzedniego wieku. Niepoprawny romantyk zauważający i doceniający piękno otaczającego go miejsca.
Inez natomiast jest zupełnym przeciwieństwem swojego przyszłego męża. Twardo stąpa po ziemi, ze względu na status i zamożność rodziny najlepiej odnajduje się w ładnych, przestronnych i bogato wyposażonych miejscach.
Para wraz z rodzicami Inez i znajomymi rodziny często oddaje się wytwornym spotkaniom w hotelowej restauracji, które od samego początku nudzą naszego romantyka. Dyskusje podejmowane podczas spotkań wydają się dość interesujące jedynie ze względu na znajomość przyjaciela rodziny, Paula, historią Paryża i jego wybitnych mieszkańców. Mimo niechęci, jakim darzy znawcę historii, zgadza się na wspólne wyjścia po okolicznych muzeach i ogrodach.

O północy

Po jednej z kolacji, Gil, dobrze wstawiony decyduje udać się na odpoczynek zostawiając przyszłą żonę wraz ze znajomymi. Niestety nie dociera do łóżka. Postanawia oddać się samotnemu spacerowi po okolicznych uroczych ulicach miasta. W pewnym momencie, kiedy uświadamia sobie, że zabłądził, staje się coś, czego w życiu nikt nie byłby w stanie przewidzieć. Wybija północ i Paryż zmienia się nie do poznania. Podjeżdża samochód i grupa ludzi w nim siedzących proponują mu przejażdżkę. Okazuję się, że to nie byle jakie osoby.
Gil jest zdumiony tym, co widzi, poddaje się jednak płynącym zdarzeniom, dzięki którym ma możliwość poznania samych wybitnych postaci.

Paryż jakiego nie znamy

Poprzez incydent zupełnie niewytłumaczalny, niepoprawny romantyk trafia do lat 20 ubiegłego wieku. Rozkoszując się pięknem ludzi i otoczenia przenika powoli do życia napotkanych na swej drodze postaci. Zdumienie jest tak silne, że dodaje mu odwagi, sięga więc po to, co dobre i właściwe dla niego. Dzięki temu prowadzi liczne rozmowy z Ernestem Hemingwayem, z małżeństwem Fitzgeraldów Scottem i Zeldą, Pablem Picassem, Luisem Bunuelem, a sama Gertruda Stein staje się jego chwilowym doradcą w kwestii książki, którą właśnie pisze. Czegóż chcieć więcej?

Gil, aby nie tracić czasu, jeszcze kilka razy cofa się w czasie w ten sam sposób. Stara się wykorzystać najlepiej, jak potrafi szczęście, które go spotkało. Wdaje się również w mały flirt z Adrianną, muzą malarzy, za którą nawet sam Pablo Picasso szalał bez opamiętania.

W pewnym momencie zdaje sobie jednak sprawę, że nie jest w stanie zupełnie oddać się temu, co go spotkało. Czuje się wyśmienicie przysłuchując rozmowom innych, lub kiedy sam w nich może uczestniczyć, niestety nie czuje do końca, że to jego miejsce, jego świat. Decyduje więc wrócić już na dobre do swoich czasów, gdzie zrywa zaręczyny z narzeczoną i postanawia podążać w kierunku zupełnie mu nie znanym, bez żadnych planów.

Podsumowanie

O północy w Paryżu.
Muszę przyznać, że osobiście byłam i jestem zachwycona tą prezentacją historii i samego Paryża. Świat wykreowany przez Woody’ego Allena był cudownym odcięciem od rzeczywistości. Wraz z głównym bohaterem dosłownie chłonęłam wszystko, co zaprezentował reżyser. Owszem, czasy teraźniejsze przedstawione w filmie odbiegały od rzeczywistych. Paryż nie posiada już takiego klimatu. Mimo wszystko i tak bardzo fajnie było oddać się tej wizji.

Polecam z całego serca — chwilowo niepoprawna romantyczka.

Artykuł Co działo się „O północy w Paryżu”? Czyli spotkanie z historią w reż. Woody’ego Allena pochodzi z serwisu Zufi.pl.

Wczorajszy wieczór gościłam z dzieciakami w kinie. Mile czas spędziliśmy oglądając bajkę Frozen II, w Polsce — Kraina lodu 2.
Muszę przyznać, że w oryginalnej wersji językowej bajka również była bardzo ciekawa, aczkolwiek brakowało mi trochę Olafa z głosem Czesława Mozila.

Artykuł Bajka Kraina Lodu 2 — Frozen II pochodzi z serwisu Zufi.pl.

Antologia animowanych filmów dla dorosłych Love, death and robots to zbiór 18 kilkunastominutowych nowel.
Przerażające stworzenia, nikczemne niespodzianki i czarny humor, to tylko nieliczne opisy zawartości dzieła Tima Millera i Davida Finchera. Love, death and robots to istny majstersztyk. Panowie niejednokrotnie udowodnili, że znają się na pracy i że potrafią tworzyć arcydzieła. Wspólnie udało im się sprowokować widzów do dyskusji, a krytyków doprowadzić do wrzenia.

Mieszanka gatunków i dowolność w tworzeniu

Love, death and robots jest mieszanką gatunków filmowych — głównie sci-fi i thriller, czasem nawet horror — które w niesamowity sposób przeplatają się między sobą. Do ideału im daleko, ale nie oznacza to jednocześnie złego odbioru. Każdy odcinek został stworzony przez inną ekipę. Daje to nam zupełnie różną, oryginalną i nietypową interpretację tytułowego contentu. Niektóre epizody, aż proszą się o kontynuację, inne natomiast są idealnie skrojone na miarę krótkometrażowego filmu. Ciężko byłoby mi wybrać jedną, według mnie najlepszą, historię. Jednak posiadam kilku faworytów, z których wytypowałam trzy epizody. Ci którzy oglądali filmy, zapewne już się domyślają, że są to te, znajdujące się na obrazku w artykule.
Pierwszy z nich to Sonnie’s edge, gdzie po zakończeniu epizodu, zbierałam szczękę z podłogi. Film zachwycił mnie do tego stopnia, że w dalszym ciągu ubolewam nad brakiem jego kontynuacji. Drugi w kolejności jest Three robots — niesamowity zlepek czarnego humoru w post-apokaliptycznym mieście. Również w przypadku tego filmu nie obraziłabym się na możliwość obejrzenia kolejnych odcinków. I ostatni, trzeci, to Zima blue, który doprowadził mnie to potężnego kaca moralnego, egzystencjalnego, i w zasadzie, po nim również ciężko było mi się pozbierać.

Każdy znajdzie coś dla siebie

Jak już wspomniałam wyżej, każdy z odcinków jest inny. Wyolbrzymione i wulgarne materiały oraz sporo efekciarstwa dają nam nietypową rozrywkę, która w zasadzie jest jak najbardziej do przyjęcia. Nie wszystkie filmy spodobają się każdemu, ale to właśnie daje nam ta różnorodność epizodów. W głównej mierze to od nas samych będzie zależało, czy to co zaprezentowali nam reżyserowie spełni nasze oczekiwania. Od siebie, zapewniam — jeśli nie boicie się innego, sarkastycznego, czasem nawet chamskiego i rubasznego poczucia humoru — nie zawiedziecie się na tej antologii.

Artykuł Film Netflixa — Love, death and robots pochodzi z serwisu Zufi.pl.

Wiecie, czy nie wiecie, że fanką ST jestem ogromną. I tak, dopiero niedawno zakończyłam oglądać trzeci sezon. Okres wakacji był dość wymagający, a zaległości jakie powstały w cale nie pomagały w codziennych planach wygrzebywania się z nich. Ale do rzeczy.

Przed trzecim sezonem Stranger Things, dla przypomnienia, obejrzałam wszystkie dotychczas już powstałe odcinki. Jestem na bieżąco z odświeżoną historią, dlatego też postanowiłam zrobić małe podsumowanie.

Stranger Things 1

Oj, działo się, pierwsze wrażenie i każde następne było niesamowite. Pamiętam, kiedy zobaczyłam chłopaków grających w grę fabularną D&D — Dungeons and Dragons, i o mało nie zeszłam na zawał. Ciężko mówić tutaj o moim dzieciństwie, bo czasy nie te, ale mimo wszystko, Nerdem się jest i zostaje do końca życia. Sami z mężem posiadamy Gasnące słońca i sporo gier RPG, dlatego tym bardziej dla nas to dość sentymentalny moment. Ktoś, kto kiedykolwiek grał w tego typu gry, doskonale będzie wiedział o czym mówię.
Ale, wracając do filmu, dla mnie osobiście, od tej chwili nie mogło być źle — tj. owszem, mogło i to bardzo, ale czułam, że się jednak nie zawiodę. I tak właśnie też było — niesamowicie intrygująco, dosłowna rozpusta dla głowy i wyobraźni. Historia i klimat tak bardzo wciągające, że każda jedna wolna chwila przeznaczona była na film. Bohaterowie, zwłaszcza niektórzy, wywołujący ogromne poczucie sympatii i radości zarazem.

Stranger Things 2

Niestety nie mogę tego samego powiedzieć o części drugiej. Nie wiem właściwie dlaczego, ale brakowało mi chyba już tego momentu zaskoczenia, aczkolwiek śmierć Superhero i tak była potwornie smutna i przykra. I wierzcie mi, pomimo ponownego obejrzenia, nic się nie zmieniło w odczuciach do serialowej tragedii. Podobało mi się również rozwinięcie tematu, gdzie jeden z bohaterów zostaje owładnięty mocą z innego wymiaru i za jego pomocą próbuje dopaść swoich przeciwników. Zakończenie również wywarło na mnie niesamowite wrażenie, kiedy to 11- stka rozpieprza system i zamyka portal, jednocześnie uśmiercając wszystkie Demopsy

Stranger Things 3

I tutaj mamy powrót tego całego efektu WOW z części pierwszej. Jest kilka dziwnych posunięć, jak np. wmieszanie w historię rosyjskiego nasienia — świrów i ich naukowców, którzy ponownie próbują przebić się do świata po drugiej stronie. Z jednej strony jest to dość nietypowe ale jednocześnie nieoczywiste w swej oczywistości. Bo przecież tylko Rosjanie słyną z wiecznej walki z USA, wyścigu na największe osiągnięcia techniki, nauki, wynalazków i rozwoju. Rozwinięcie historii jest świetne i ma sens, wątek z części poprzedniej został odpowiednio poprowadzony. Bohaterowie ponownie udowodniają, że potrafią działać w mniejszych grupach, aby ostatecznie połączyć swoje siły w jedną całość. Niestety i w tej części śmierć zbiera swoje żniwa, dla mięciochów na 100% nie obyło się bez łez. Ale koniec końców, przecież i tak wszyscy wiemy kto siedzi w rosyjskim więzieniu i czeka na ratunek

Podsumowanie

Cóż ja mogę wam powiedzieć więcej, poza tym, że czekam na kolejną część tak samo, jak na poprzednią. Słuchy chodzą, że niby ma powstać na początku 2021 roku, być może pod koniec 2020. Do tego czasu obejrzę sobie ponownie poprzednie sezony kilka razy, może doszukam się w nich drugiego dna Tymczasem zostawiam was z tą niewiadomą, i życzę wytrwałości w oczekiwaniu na dalsze losy bohaterów i miasteczka Hawkins.

Artykuł Film Netflix — Stranger Things i podsumowanie sezonów pochodzi z serwisu Zufi.pl.

Nie wiedziałam od czego zacząć, aby za wiele nie zdradzić, ale jednocześnie zachęcić was do obejrzenia tego filmu.

Christopher, po ukończeniu szkoły średniej, zamiast rozpocząć studia, które wróżyłby mu wielką karierę, postanawia wyruszyć w podróż autostopem w kierunku Alaski.
W szczególności ze względu na posiadaną wiedzę odnośnie problemu żywnościowego w Afryce, pragnął innego, lepsze życia dla siebie. Gardził wszechobecnym materializmem oraz marzył o swoim małym świecie, gdzie mógłby żyć w zgodnie z naturą, z dala od wszelkiej cywilizacji.
Przemyślenia oraz odczucia skrupulatnie zapisywał w swoim dzienniku, m.in. na podstawie którego, amerykański pisarz, dziennikarz i podróżnik Jon Krakauer w 1996 roku wydał książkę. W 2007 roku na jej podstawie Sean Penn nakręcił owy film.

Nadzieje na inne, lepsze życie

Christopher McCandless, pod przybranym imieniem i nazwiskiem Alexander Supertramp, wyrusza w lipcu 1990 roku w podróż, w nieznane.
Ze względu na wiek, należałoby powiedzieć, iż ten młody mężczyzna, lat 22, jest chłopcem z ogromnymi marzeniami, zupełnie nie przygotowany do tak wyczerpującej wędrówki.
Rezygnuje z pieniędzy po to, aby je później ponownie zdobyć ciężką pracą. Chłopak wykazuje się niesamowitą charyzmą i zawzięciem.
Wszystko wydaje się być takie beztroskie. Wczuwamy się w postać i jego ideologię, brniemy w to do chwili, kiedy Alex dociera do swojej upragnionej idylli, wówczas zaczynamy powoli zdawać sobie sprawę z tego, że jednak nie wszystko jest takie, jak być powinno.

Prawdziwa historia

W mojej opinii film jest warty uwagi. Jest to jedna z tych produkcji, gdzie po jej zakończeniu jesteśmy ciekawi prawdziwych wydarzeń. Przeszukałam niemalże cały internet i oczywiście znalazłam mnóstwo informacji nt. chłopaka i jego wyprawy (wy tego nie róbcie, przed seansem). Należy również mieć na uwadze fakt, iż w filmie nie wszystko jest zgodne z prawdą, natomiast książka będzie najlepszym źródłem informacji, gdyż autor opiera się na faktach: dzienniku chłopaka, jego listach do przyjaciół oraz zeznaniach naocznych świadków.

Ścieżka dźwiękowa w filmie również jest świetna. Polecam.

Artykuł Wszystko za życie, ang. tytuł: Into the Wild pochodzi z serwisu Zufi.pl.