Muszę przyznać, że wydawnictwo W.A.B. sporo zainwestowało w reklamę tej książki. Zdaję sobie sprawę z polityki działań marketingowych wydawców i nie mam o to pretensji. Jak zapewne nie ciężko się domyśleć, obracam się w towarzystwie czytaczy i oglądaczy, więc siłą rzeczy nie byłam w stanie ustrzec się przed promocją. Niestety, dziwny ze mnie twór, w takich sytuacjach unikam konfrontacji z książką możliwie jak najdłużej.

Od razu na wstępnie chciałabym zaznaczyć, iż decyzja o przeczytaniu tej powieści wcześniej, aniżeli zakładałam na początku, była strzałem w dziesiątkę.
Książka jest naprawdę bardzo dobra, i te wszystkie wywody na jej temat są jak najbardziej zasłużone. Oczywiście nie byłabym sobą, gdybym nie doczepiła się kilku mankamentów — mimo wszystko oceniam ją dość wysoko.

Sveis…trup

Panie autorze, cóż za wspaniała gra słów ma miejsce w pańskim nazwisku. Według google translatora sveis z norweskiego oznacza spawanie, a trup w języku polskim  — cóż, chyba nie muszę nikomu tłumaczyć. Jakby pominę fakt, że autor pochodzi z Danii, Dania, Norwegia — prawie to samo (śmiech).

• spawanie
• łączenie
• składanie

Po przeczytaniu książki i zebraniu wszystkich informacji razem, słowna zabawa nabiera nowego, jeszcze bardziej ciekawego znaczenia. Nie, nie martwicie się proszę, że Kasztanowy ludzik to kolejny Kolekcjoner kości w reżyserii Philip’a Noycea, gdzie morderca rozczłonkowuje ciała ku „większej idei”. Owszem, i w tym przypadku mamy do czynienia z zabójcą, który bawi się ludzkim ciałem, nie przyświeca mu jednak żadna głębsza myśl. Poza sadystyczną chęcią znęcania się i doprowadzania tym samym swoje ofiary do obłędu, nie ma w tym głębszych przemyśleń.

Przy okazji, wracając jeszcze do Kolekcjonera kości. Spotkałam się z samymi pozytywnymi opiniami na temat książki. Osobiście historię znam jedynie z filmu, co jest pewnego rodzaju ujmą na mym honorze. A już tym bardziej, kiedy moim oczom ukazała się dość pokaźna kolekcja części, jaka występuje w serii. Do nadrobienia czym prędzej. Jeżeli ktoś z was czytał — dajcie znać w komentarzu — ciekawam waszego zdania.

„Jeżeli znalazłeś kasztanowego ludzika, to znaczy, że jest już za późno…”

Psychopata morduje matki małych dzieci. Kopenhaska policja ma niezły orzech do zgryzienia, ponieważ jedynym śladem, jakim dysponują, jest kasztanowy ludzik pozostawiony w pobliżu miejsca zbrodni.
Sprawą zajmuję się młoda policjantka Thulin, która w życiu prywatnym jest również matką kilkuletniej dziewczynki. Do śledztwa zostaje przydzielony też były policjant oddelegowany z Europolu, Hess.

I jak to jest w zwyczaju, pracownicy docierają się powoli, czasami aż za bardzo. Historia się odrobinę dłuży, aby w końcu osiągnąć swój finalny szczyt, który jak się później okazuje, wcale nim nie jest. Powiedziałabym, że takie to uroki prowadzenia śledztw, aczkolwiek marne mam w tym doświadczenie. Chyba, że zaliczyć do nich można poszukiwania domowych klamotów. Początkowo położone w miejscu oczywistym, ulegają bliżej nieokreślonej sztuce znikania.

W końcu dobry to thriller, czy nie?

No w końcu, tak. Nie wycofuję swojego zdania. Jest kilka niedociągnięć, jak choćby te nudnawe zabawy w berka między, w teorii, współpracującymi ze sobą policjantami. Dorzuciłabym do tego wszystkiego niesamowitą opieszałość, zwłaszcza dowódcy jednostki, w której pracuje Thulin i Hess. Facet naprawdę działał mi na nerwy. Typowy buc dorobkiewicz, który nie zauważał rzeczy oczywistych, tak bardzo był skupiony na sobie i swojej karierze. Dodatkowo utrudniał pracę innym. Wszystkie sceny z nim związane nasuwały mi na myśl historię rodem z Holiłudu, gdzie jeden ślad świadczy o rozwiązanej sprawie.

Jednak pomimo tego wszystkiego, uważam, że powieść pana „Składacza trupów” jest warta uwagi. Całkiem fajnie skrojone postacie, które, poza szefem i paroma innymi dupkami, rozwijają się. Dodatkowo, kiedy by tak wyciąć te nudnawe przekomarzania Hessa i Thulin, fabuła jest całkiem wartka i trzyma w napięciu. Ostatnie strony to już w ogóle super sprawa, no dobra, poza akcją, kiedy Hessowi udaje się uciec — kolejny to Holiłud. Ale właściwie czego można oczekiwać od autora, który napisał pierwszą w swoim życiu książkę, a sam dodatkowo komponuje scenariusze do filmów?

Nie umniejszam jego staraniom i osiągnięciom. Powieść czyta się dobrze, szybko, trochę szablonowo, ale żadne wątki nie uciekają i nic nie zostało pominięte — tak sądzę. Wszak czytałam książkę jedynie do poduszki, ale ani razu nie zasnęłam, więc nie może być źle.

Odpowiadając zatem na pytanie zadanie w pierwszym akapicie, owszem, uważam, że Kasztanowy ludzik zasługuje na miano dobrego thrillera 2019 roku.

To nie tylko historia mordercy

Jako, że „recenzję” pisałam na raty, miałam chwilę na przemyślenia. Dzięki temu mogę wspomnieć o innych, dość istotnych, działających na korzyść, wniosków.

Otóż historia przedstawiona w Kasztanowym ludziku nie skupia się jedynie na bezwzględnym mordercy, który zabija kobiety. Mamy tutaj całkiem obszerne spektrum zachowań i uczuć ludzkich. Miłość, złość, momentami nienawiść, zrozumienie, strach, bezwzględność, naiwność, przebiegłość, szczerość, bliskość, współczucie — szereg ludzkich cech, które na co dzień, albo nas gubią i oddalają od siebie, albo wręcz przeciwnie, zbliżają. Dzięki temu wszystkiemu, pięknie czytamy z głównych bohaterów, którzy, jak już wspomniałam powyżej, to postacie napchane ludzkimi cechami.

Uważam, że to jeden z najlepszych atutów tej książki. Więc tak, Kasztanowy ludzik to zdecydowanie dobry thriller.

Artykuł Dobry thriller 2019 roku — recenzja książki Kasztanowy ludzik pochodzi z serwisu Zufi.pl.

Hanka jest detektywem z biura matrymonialnego. Pewnego dnia otrzymuje zlecenie na zadanie specjalne. Szefowa chce, aby jej uzdolniona, właściwie jedyna pani detektyw dokonała analizy pewnego jegomościa, który zainteresowany jest jej matką. Mężczyzna to majętny elegancki właściciel dużej posiadłości ziemskiej wraz z wytwornym pałacem w jej centrum.
Niestety Hanka nie jest zadowolona, ponieważ ów pan zamieszkuje nieopodal rodzinnej wsi dziewczyny, gdzie w dalszym ciągu mieszkają jej babki. Drugi powód to dwoje młodych świeżaków (proszę nie mylić tymi z Biedronki), których Hanka ma przyuczyć i rzetelnie przygotować do pracy w zawodzie. Zimna krew i pełen profesjonalizm pomagają jej przezwyciężyć wszelkie obawy i strach przed uciążliwymi paniami starszymi. Ostatecznie godzi się na pracę w swojej rodzinnej miejscowości.

Zabawa dopiero się zaczyna

Wampiry, wybuchająca krowa, czarci krąg i trupy, to tylko nieliczne dolegliwości małego Zagubina.
Nie można zapominać o równie niebywałej grupie bohaterów powieści. Wyolbrzymione zachowanie mieszkańców miasteczka idealnie odwzorowuje realia małomiasteczkowego życia. Wszyscy wiedzą wszystko — kto z kim, dlaczego, za co, po co. Albo się nienawidzą albo kochają, co w wolnym tłumaczeniu oznacza, że albo wspólnie piją wino marki wino na ławce w parku, albo leją się po gębach. Choć niewykluczone, że po kilku głębszych również czasem potrafią oklepać czyjeś lico bez względu na powód.

Nic nie jest takie, na jakie wygląda

Niestety nie wszystko idzie zgodnie z wyobrażeniami bohaterów. Jak się coś psuje, to koncertowo. O ile w książkach tego typu, gdzie akcja skupia się wokół miasteczka i okolicy, wydarzenia wydają się wręcz niebywałe, tak tutaj z podszyciem humorystycznym jest to jak najbardziej do przyjęcia. Autorka w fantastyczny sposób kieruje historią, pokazuje nam też, jak potężne potrafią być plotki, w jaki sposób powstają i rozprzestrzeniają się niczym szarańcza pośród ludzi.

Świetnie, lekko, płynnie i z humorem

Powieść Czarci krąg Iwony Banach to bardzo przyjemna lektura, skierowana zdecydowanie do starszych czytelników. Autorka z humorem prezentuje zdarzenia z Zagubina. Historia sama w sobie może i średnio zabawna, bo któż by śmiał żartować ze śmierci, wątki poboczne jednak dostarczają wyśmienitej zabawy.
Można zgadywać – kto i dlaczego, i nawet jeśli w pewnym momencie już wydaje się nam, że znamy odpowiedź, wszystko ulega zmianie o 180 stopni.

Kiedy dwa dni temu napisałam autorce, że przymierzam się do „recenzji” Czarciego kręgu — wystraszyła się. Zupełnie nie rozumiem dlaczego, tak samo, jak nie rozumiem tak słabych statystyk na LC. Książka jest świetnie napisanym komedio-kryminałem. Nie wiem, skąd takie skąpe oceny, może dlatego, że inaczej się czyta tę powieść a inaczej słucha. Po publicznym wyrażeniu zachwytu nią, osoba, od której pożyczyłam audiobooka, wręczyła mi książkę, aby pięknie się komponowała pośród innych na półce (to ta przesyłka, przez którą się poryczałam, kiedy ją otrzymałam). I zupełnie szczerze, dumnie będę ją prezentowała na swoich regałach i polecała pozostałym czytelnikom.

Gdybyście byli zainteresowani innymi pełnymi humoru powieściami — znajdziecie je w moich poprzednich wpisach. Z ostatnimi, z jakimi miałam do czynienia, to książki Olgi Rudnickiej: Granat poproszę! i Życie na wynos.

Artykuł Czarci krąg Iwona Banach pochodzi z serwisu Zufi.pl.

Antologia animowanych filmów dla dorosłych Love, death and robots to zbiór 18 kilkunastominutowych nowel.
Przerażające stworzenia, nikczemne niespodzianki i czarny humor, to tylko nieliczne opisy zawartości dzieła Tima Millera i Davida Finchera. Love, death and robots to istny majstersztyk. Panowie niejednokrotnie udowodnili, że znają się na pracy i że potrafią tworzyć arcydzieła. Wspólnie udało im się sprowokować widzów do dyskusji, a krytyków doprowadzić do wrzenia.

Mieszanka gatunków i dowolność w tworzeniu

Love, death and robots jest mieszanką gatunków filmowych — głównie sci-fi i thriller, czasem nawet horror — które w niesamowity sposób przeplatają się między sobą. Do ideału im daleko, ale nie oznacza to jednocześnie złego odbioru. Każdy odcinek został stworzony przez inną ekipę. Daje to nam zupełnie różną, oryginalną i nietypową interpretację tytułowego contentu. Niektóre epizody, aż proszą się o kontynuację, inne natomiast są idealnie skrojone na miarę krótkometrażowego filmu. Ciężko byłoby mi wybrać jedną, według mnie najlepszą, historię. Jednak posiadam kilku faworytów, z których wytypowałam trzy epizody. Ci którzy oglądali filmy, zapewne już się domyślają, że są to te, znajdujące się na obrazku w artykule.
Pierwszy z nich to Sonnie’s edge, gdzie po zakończeniu epizodu, zbierałam szczękę z podłogi. Film zachwycił mnie do tego stopnia, że w dalszym ciągu ubolewam nad brakiem jego kontynuacji. Drugi w kolejności jest Three robots — niesamowity zlepek czarnego humoru w post-apokaliptycznym mieście. Również w przypadku tego filmu nie obraziłabym się na możliwość obejrzenia kolejnych odcinków. I ostatni, trzeci, to Zima blue, który doprowadził mnie to potężnego kaca moralnego, egzystencjalnego, i w zasadzie, po nim również ciężko było mi się pozbierać.

Każdy znajdzie coś dla siebie

Jak już wspomniałam wyżej, każdy z odcinków jest inny. Wyolbrzymione i wulgarne materiały oraz sporo efekciarstwa dają nam nietypową rozrywkę, która w zasadzie jest jak najbardziej do przyjęcia. Nie wszystkie filmy spodobają się każdemu, ale to właśnie daje nam ta różnorodność epizodów. W głównej mierze to od nas samych będzie zależało, czy to co zaprezentowali nam reżyserowie spełni nasze oczekiwania. Od siebie, zapewniam — jeśli nie boicie się innego, sarkastycznego, czasem nawet chamskiego i rubasznego poczucia humoru — nie zawiedziecie się na tej antologii.

Artykuł Film Netflixa — Love, death and robots pochodzi z serwisu Zufi.pl.

Jaka by była wasza reakcja, gdybyście pewnego dnia obudzili się w domu, niegdyś pełnym ludzi, tym razem jednak bez zdecydowanej większości mieszkańców? W budynku, z którego nie ma wyjścia, ponieważ świat za oknem nie sprzyja żywym organizmom, przynajmniej nie w takiej formie jak kiedyś? W miejscu, w którym rządzi jakaś niewidzialna siła niepozwalająca na opuszczenie bloku.

A co, gdybym wam powiedziała dodatkowo, że każdy dzień wygląda identycznie? Ludzie zachowują swoją świadomość, pamięć z każdego jednego dnia, natomiast cała reszta wygląda tak samo – to samo jedzenie, te same wiadomości w TV, codziennie to samo rozmieszczenie przedmiotów, i wiele innych.
Tak właśnie wygląda życie w Izolacji, gdzie jednego dnia zabici, drugiego siedzą ponownie przy stole i zajadają śniadanie. Gdzie, z czasem wszystko staje się nudne i bardzo męczące. Miejsce, które powoli zaczyna przypominać więzienie, i ludzie, którzy próbują się z niego w końcu wydostać.

Warszawa w ruinach.

Rana na niebie sącząca swoją krew w postaci nieludzkiej mocy wpływającej na wszystkie organizmy żywe. Ludzie zmieniający się w potwory, zwierzęta w gigantyczne mutanty oraz rośliny, przybierające nietypowe kształty. Ale gdzieś pośród tego wszystkiego, nadal istnieje życie. Ludzie, którzy pomimo silnego oddziaływania na Ranę, nadal są ludźmi. Wszystko to, za sprawą Kształtujących – osób obdarzonych mocą, która potrafi zneutralizować działanie Rany.

Dystrykt Warszawa jako post-apo.

„Piękna” stolica Polski, niemalże doszczętnie zrujnowana. Dziwna skaza na niebie, wraz którą przyszło zniszczenie, chaos i śmierć setek tysięcy ludzi. Kształtujący, posiadający nabytą siłę po kataklizmie. W końcu, ludzie, chcący za wszelką cenę przetrwać w niesprzyjających warunkach.

Autor zafundował nam niesamowicie wciągającą powieść o zagładzie życia na Ziemi. Jest to sf w najczystszej postaci. Moce pochodzące nie z naszego wymiaru, nadludzkie siły, zapętlenie czasu i wyimaginowane stwory. Styl pisarza jest płynny i niewymagający, dzięki czemu, książkę czyta się bardzo szybko. Kilka wątków, nie do końca dopracowanych. W szczególności zakończenie pozostawia wiele do życzenia. Przy tak rozbudowanej fabule oczekiwałam tąpnięcia, tymczasem otrzymałam marną namiastkę efektu wow.
Nijakość i marazm, to jedyne słowa, jakie przychodzą mi do głowy, kiedy myślę o wielkim finale. Rozczarowanie jest tym większe, ponieważ jednak potwornie byłam ciekawa tego zakończenia.
Uważam, że śmiało mogła z tego powstać kolejna część, pozwalająca nasycić się światem stworzonym przez autora.

Nie ma tego złego.

Cóż, może tym razem nie wyszło, ale nie mówię zdecydowane nie autorowi. Uważam, że posiada bardzo duży potencjał. Pomimo „skiepszczenia” zakończenia powieści, całe jej rozwinięcie trzyma w napięciu. Dodatkowo, należałoby wspomnieć, iż poza fajną historią, autor porusza również inne, ciekawe i bardzo życiowe kwestie. Bohaterowie się rozwijają, na szczęście, uczą na własnych błędach. Jedynie kobiety, cóż, jak to w wielu przypadkach bywa, albo są strasznymi życiowymi „cip**”, albo za sprawą pewnych zdarzeń, stają się superbohaterkami.

Pomimo faktu, że nie wszystko zagrało tak, jak bym sobie tego życzyła, polecam. Nie uważam czasu poświęconego książce za zmarnowany.

Artykuł Dystrykt Warszawa Rafał Babraj pochodzi z serwisu Zufi.pl.

Wiecie, czy nie wiecie, że fanką ST jestem ogromną. I tak, dopiero niedawno zakończyłam oglądać trzeci sezon. Okres wakacji był dość wymagający, a zaległości jakie powstały w cale nie pomagały w codziennych planach wygrzebywania się z nich. Ale do rzeczy.

Przed trzecim sezonem Stranger Things, dla przypomnienia, obejrzałam wszystkie dotychczas już powstałe odcinki. Jestem na bieżąco z odświeżoną historią, dlatego też postanowiłam zrobić małe podsumowanie.

Stranger Things 1

Oj, działo się, pierwsze wrażenie i każde następne było niesamowite. Pamiętam, kiedy zobaczyłam chłopaków grających w grę fabularną D&D — Dungeons and Dragons, i o mało nie zeszłam na zawał. Ciężko mówić tutaj o moim dzieciństwie, bo czasy nie te, ale mimo wszystko, Nerdem się jest i zostaje do końca życia. Sami z mężem posiadamy Gasnące słońca i sporo gier RPG, dlatego tym bardziej dla nas to dość sentymentalny moment. Ktoś, kto kiedykolwiek grał w tego typu gry, doskonale będzie wiedział o czym mówię.
Ale, wracając do filmu, dla mnie osobiście, od tej chwili nie mogło być źle — tj. owszem, mogło i to bardzo, ale czułam, że się jednak nie zawiodę. I tak właśnie też było — niesamowicie intrygująco, dosłowna rozpusta dla głowy i wyobraźni. Historia i klimat tak bardzo wciągające, że każda jedna wolna chwila przeznaczona była na film. Bohaterowie, zwłaszcza niektórzy, wywołujący ogromne poczucie sympatii i radości zarazem.

Stranger Things 2

Niestety nie mogę tego samego powiedzieć o części drugiej. Nie wiem właściwie dlaczego, ale brakowało mi chyba już tego momentu zaskoczenia, aczkolwiek śmierć Superhero i tak była potwornie smutna i przykra. I wierzcie mi, pomimo ponownego obejrzenia, nic się nie zmieniło w odczuciach do serialowej tragedii. Podobało mi się również rozwinięcie tematu, gdzie jeden z bohaterów zostaje owładnięty mocą z innego wymiaru i za jego pomocą próbuje dopaść swoich przeciwników. Zakończenie również wywarło na mnie niesamowite wrażenie, kiedy to 11- stka rozpieprza system i zamyka portal, jednocześnie uśmiercając wszystkie Demopsy

Stranger Things 3

I tutaj mamy powrót tego całego efektu WOW z części pierwszej. Jest kilka dziwnych posunięć, jak np. wmieszanie w historię rosyjskiego nasienia — świrów i ich naukowców, którzy ponownie próbują przebić się do świata po drugiej stronie. Z jednej strony jest to dość nietypowe ale jednocześnie nieoczywiste w swej oczywistości. Bo przecież tylko Rosjanie słyną z wiecznej walki z USA, wyścigu na największe osiągnięcia techniki, nauki, wynalazków i rozwoju. Rozwinięcie historii jest świetne i ma sens, wątek z części poprzedniej został odpowiednio poprowadzony. Bohaterowie ponownie udowodniają, że potrafią działać w mniejszych grupach, aby ostatecznie połączyć swoje siły w jedną całość. Niestety i w tej części śmierć zbiera swoje żniwa, dla mięciochów na 100% nie obyło się bez łez. Ale koniec końców, przecież i tak wszyscy wiemy kto siedzi w rosyjskim więzieniu i czeka na ratunek

Podsumowanie

Cóż ja mogę wam powiedzieć więcej, poza tym, że czekam na kolejną część tak samo, jak na poprzednią. Słuchy chodzą, że niby ma powstać na początku 2021 roku, być może pod koniec 2020. Do tego czasu obejrzę sobie ponownie poprzednie sezony kilka razy, może doszukam się w nich drugiego dna Tymczasem zostawiam was z tą niewiadomą, i życzę wytrwałości w oczekiwaniu na dalsze losy bohaterów i miasteczka Hawkins.

Artykuł Film Netflix — Stranger Things i podsumowanie sezonów pochodzi z serwisu Zufi.pl.