Zawsze wierzyłem w głupców.

Moi przyjaciele nazywają to wiarą w samego siebie.

Artykuł Edgar Allan Poe pochodzi z serwisu Zufi.pl.

czyli tak

życie seksualne ma pan nieudane

życie zawodowe ma pan nieudane

i życie towarzyskie

ma pan nieudane

czy jest jeszcze jakieś życie,

które może się panu nie udać

życie po śmierci

Artykuł Andrzej Kotański Rozmowy o życiu pochodzi z serwisu Zufi.pl.

Czemu ty się, zła godzino,

z niepotrzebnym mieszasz lękiem?

Jesteś — a więc musisz minąć.

Miniesz — a więc to jest piękne.

Artykuł Wisława Szymborska „nic dwa razy” pochodzi z serwisu Zufi.pl.

Po wiersze innych autorów zapraszam tutaj.

…………

Rozmowa z kamieniem

Pu­kam do drzwi ka­mie­nia.
– To ja, wpuść mnie.
Chcę wejść do twe­go wnę­trza,
ro­zej­rzeć się do­ko­ła,
na­brać cie­bie jak tchu.

– Odejdź – mówi ka­mień. –
Je­stem szczel­nie za­mknię­ty.
Na­wet roz­bi­te na czę­ści
bę­dzie­my szczel­nie za­mknię­te.
Na­wet star­te na pia­sek
nie wpu­ści­my ni­ko­go.

Pu­kam do drzwi ka­mie­nia.
– To ja, wpuść mnie.
Przy­cho­dzę z cie­ka­wo­ści czy­ste.
Życie jest dla niej je­dy­ną oka­zją.
Za­mie­rzam przejść się po two­im pa­ła­cu,
a po­tem jesz­cze zwie­dzić liść i kro­plę wody.
Nie­wie­le cza­su na to wszyst­ko mam.
Moja śmier­tel­ność po­win­na cię wzru­szyć.

– Je­stem z ka­mie­nia – mówi ka­mień –
i z ko­niecz­no­ści mu­szę za­cho­wać po­wa­gę.
Odejdź stąd.
Nie mam mię­śni śmie­chu.

Pu­kam do drzwi ka­mie­nia.
– To ja, wpuść mnie.
Sły­sza­łam, że są w to­bie wiel­kie pu­ste sale,
nie oglą­da­ne, pięk­ne nada­rem­nie,
głu­che, bez echa czy­ich­kol­wiek kro­ków.
Przy­znaj, że sam nie­du­żo o tym wiesz.

– Wiel­kie i pu­ste sale – mówi ka­mień –
ale w nich miej­sca nie ma.
Pięk­ne, być może, ale poza gu­stem
two­ich ubo­gich zmy­słów.
Mo­żesz mnie po­znać, nie za­znasz mnie ni­g­dy.
Całą po­wierzch­nią zwra­cam się ku to­bie,
a ca­łym wnę­trzem leżę od­wró­co­ny.

Pu­kam do drzwi ka­mie­nia.
– To ja, wpuść mnie.
Nie szu­kam w to­bie przy­tuł­ku na wiecz­ność.
Nie je­stem nie­szczę­śli­wa.
Nie je­stem bez­dom­na.
Mój świat jest wart po­wro­tu.
Wej­dę i wyj­dę z pu­sty­mi rę­ka­mi.
A na do­wód, że by­łam praw­dzi­wie obec­na,
nie przed­sta­wię ni­cze­go prócz słów,
któ­rym nikt nie da wia­ry.

– Nie wej­dziesz – mówi ka­mień. –
Brak ci zmy­słu udzia­łu.
Żadem zmysł nie za­stą­pi ci zmy­słu udzia­łu.
Na­wet wzrok wy­ostrzo­ny aż do wszech­wi­dze­nia
nie przy­da ci się na nic bez zmy­słu udzia­łu.
Nie wej­dziesz, masz za­le­d­wie za­mysł tego zmy­słu,
le­d­wie jego zwią­zek, wy­obraź­nię

Pu­kam do drzwi ka­mie­nia.
– To ja, wpuść mnie.
Nie mogę cze­kać dwóch ty­się­cy wie­ków
na wej­ście pod twój dach.

– Je­że­li mi nie wie­rzysz – mówi ka­mień –
zwróć się do li­ścia, po­wie to, co ja.
Do kro­pli wody, po­wie to, co liść.
Na ko­niec spy­taj wło­sa z wła­snej gło­wy.
Śmiech mnie roz­pie­ra, śmiech, ol­brzy­mi śmiech,
któ­rym śmiać się nie umiem.

Pu­kam do drzwi ka­mie­nia.
– To ja, wpuść mnie.

– Nie mam drzwi – mówi ka­mień.

Nic dwa razy

Nic dwa razy się nie zda­rza
i nie zda­rzy. Z tej przy­czy­ny
zro­dzi­li­śmy się bez wpra­wy
i po­mrze­my bez ru­ty­ny.

Choć­by­śmy ucznia­mi byli
naj­tęp­szy­mi w szko­le świa­ta,
nie bę­dzie­my re­pe­to­wać
żad­nej zimy ani lata.

Żaden dzień się nie po­wtó­rzy,
nie ma dwóch po­dob­nych nocy,
dwóch tych sa­mych po­ca­łun­ków,
dwóch jed­na­kich spoj­rzeń w oczy.

Wczo­raj, kie­dy two­je imię
ktoś wy­mó­wił przy mnie gło­śno,
tak mi było, jak­by róża
przez otwar­te wpa­dła okno.

Dziś, kie­dy je­ste­śmy ra­zem,
od­wró­ci­łam twarz ku ścia­nie.
Róża? Jak wy­glą­da róża?
Czy to kwiat? A może ka­mień?

Cze­mu ty się, zła go­dzi­no,
z nie­po­trzeb­nym mie­szasz lę­kiem?
Je­steś – a więc mu­sisz mi­nąć.
Mi­niesz – a więc to jest pięk­ne.

Uśmiech­nię­ci, współ­o­bję­ci
spró­bu­je­my szu­kać zgo­dy,
choć róż­ni­my się od sie­bie
jak dwie kro­ple czy­stej wody.

Akrobata

Z trapezu na
trapez, w ciszy po
po nagle zmilkłym werblu, przez
przez zaskoczone powietrze, szybszy niż
niż ciężar ciała, które znów
znów nie zdążyło spaść.

Sam. Albo jeszcze mniej niż sam,
mniej, bo ułomny, bo mu brak
brak skrzydeł, brak mu bardzo,
brak, który go zmusza
do wstydliwych przefrunięć na nieupierzonej
już tylko nagiej uwadze.

Mozolnie lekko,
z cierpliwą zwinnością,
w wyrachowanym natchnieniu. Czy widzisz
jak on się czai do lotu, czy wiesz
jak on spiskuje od głowy do stóp
przeciw takiemu jakim jest, czy wiesz, czy widzisz
jak chytrze się przez dawny kształt przewleka i
żeby pochwycić w garść rozkołysany świat
nowo zrodzone z siebie wyciąga ramiona –

piękniejsze ponad wszystko w jednej tej
w tej jednej, która zresztą już minęła, chwili.

Album

Nikt w rodzinie nie umarł z miłości.
Co tam było to było, ale nic dla mitu.
Romeowie gruźlicy? Julie dyfrerytu?
Niektórzy wręcz dożyli zgrzybiałej starości.
Żadnej ofiary braku odpowiedzi
na list pokropiony łzami!
Zawsze w końcu zjawiali się sąsiedzi
z różami i binokularami.
Żadnego zaduszenia w stylowej szafie,
kiedy to raptem wraca mąż kochanki!
Nikomu te sznurówki, mantylki firanki, falbanki
nie przeszkodziły wejść na fotografię.
I nigdy w duszy piekielnego Boscha!
I nigdy z pistoletem do ogrodu!
(Konali z kulą w czaszce, ale z innego powodu
i na polowych noszach)
Nawet ta, z ekstatycznym kokiem
i oczami podkutymi jak po balu,
odpłynęła wielkim krwotokiem
nie do ciebie, danserze, i nie z żalu.
Może ktoś, dawniej, przed dagerotypem –
ale z tych, co w albumie, nikt, o ile wiem.
Rozśmieszały się smutki, leciał dzień za dniem,
a oni, pocieszeni, znikali na grypę.

Utopia

Wy­spa, na któ­rej wszyst­ko się wy­ja­śnia.
Tu moż­na sta­nąć na grun­cie do­wo­dów.

Nie ma dróg in­nych oprócz dro­gi doj­ścia.
Krza­ki aż ugi­na­ją się od od­po­wie­dzi.

Ro­śnie tu drze­wo Słusz­ne­go Do­my­słu
o roz­wi­kła­nych od­wiecz­nie ga­łę­ziach.

Olśnie­waj­ś­co pro­ste drze­wo Zro­zu­mie­nia
przy źró­dle, co się zwie Ach Więc To Tak.

Im da­lej w las, tym sze­rzej się otwie­ra
Do­li­na Oczy­wis­to­ści.

Je­śli ja­kieś zwąt­pie­nie, to wiatr je roz­wie­wa.

Echo bez wy­wo­ła­nia głos za­bie­ra
i wy­ja­śnia ocho­czo ta­jem­ni­ce świa­tów.

W pra­wo ja­ski­nia, w któ­rej leży sens.

W lewo je­zio­ro Głę­bo­kie­go Prze­ko­na­nia.
Z dna od­ry­wa się praw­da i lek­ko na wierzch wy­pły­wa.

Gó­ru­je nad do­li­ną Pew­ność Nie­wzru­szo­na.
Ze szczy­tu jej roz­ta­cza się isto­ta rze­czy.

Mimo po­wa­bów wy­spa jest bez­lud­na,
a wi­docz­ne po brze­gach drob­ne śla­dy stóp
bez wy­jąt­ku zwró­co­ne są w kie­run­ku mo­rza.

Jak gdy­by tyl­ko od­cho­dzo­no stąd
i bez­pow­rot­nie za­nu­rza­no się w to­pie­li.

W ży­ciu nie do po­ję­cia.

Artykuł Najlepsze wiersze, cytaty — Wisława Szymborska pochodzi z serwisu Zufi.pl.

…………

Oda do rozpaczy Jan Twardowski

Bied­na roz­pa­czy
uczci­wy po­two­rze
strasz­nie ci tu do­ku­cza­ją
mo­ra­li­ści pod­sta­wia­ją nogę
asce­ci ko­pią
le­ka­rze prze­pi­su­ją prosz­ki ze­byś so­bie po­szła
na­zy­wa­ją cię grze­chem
a prze­cież bez cie­bie
był­bym sta­le uśmiech­nię­ty jak pro­się w deszcz
wpa­dał­bym w cie­lę­cy za­chwyt
nie­ludz­ki
okrop­ny jak sztu­ka bez czło­wie­ka
nie­do­ro­sły przed śmier­cią
sam obok sie­bie.

Dzię­ku­ję Ci po pro­stu za to, że je­steś

Dzię­ku­ję Ci po pro­stu za to, że je­steś
za to, że nie mie­ścisz się w na­szej gło­wie, któ­ra jest za lo­gicz­na
za to, że nie spo­sób Cię ogar­nąć ser­cem, któ­re jest za ner­wo­we
za to, że je­steś tak bli­ski i da­le­ki, że we wszyst­kim inny
za to, że je­steś od­na­le­zio­ny i nie od­na­le­zio­ny jesz­cze
że ucie­ka­my od Cie­bie do Cie­bie
za to, że nie czy­ni­my ni­cze­go dla Cie­bie, ale wszyst­ko dzię­ki To­bie
Za to, że to, cze­go po­jąć nie mogę, nie jest ni­g­dy złu­dze­niem
za to, że mil­czysz. Tyl­ko my – oczy­ta­ni anal­fa­be­ci chla­pie­my ję­zy­kiem.

Za­ufa­łem dro­dze

Za­ufa­łem dro­dze
wą­skiej
ta­kiej na łep na szy­ję
z dziu­ra­mi po ko­la­na
ta­kiej nie w porę jak w li­sto­pa­dzie spóź­nio­ne bu­ra­ki
i wy­sze­dłem na łąkę sta­ła świę­ta Agniesz­ka
– Na­resz­cie – po­wie­dzia­ła
– Mar­twi­łam się już
że po­sze­dłeś ina­czej
pro­ściej
po as­fal­cie
au­to­stra­dą do nie­ba – z na­gro­dą od mi­ni­stra
i że cię dia­bli wzię­li.

Jeśli miłość

naj­pierw nie chcie­li uwie­rzyć
więc mó­wi­li do sie­bie
że ich mi­łość za wiel­ka
nie­ob­ję­ta jak li­ście
za wy­so­kie za bli­skie
po­tem że to nie­praw­da
prze­cież tak jest ze wszyst­kim

lecz Ty co znasz pta­ki po ko­lei
i buki zło­te
wiesz że je­śli mi­łość to tak jak wiecz­ność
bez przed i po­tem.

Aby się stało

Gwiaz­dy by ciem­niej było
smu­tek by sta­le drep­tał
oczy po pro­stu by ko­chać
choć z za­mknię­ty­mi ocza­mi

wia­ra by cza­sem nie wie­rzyć
roz­pacz by wię­cej wie­dzieć
i jesz­cze ból by nie my­śleć
tyl­ko z in­ny­mi prze­trwać

ko­niec by ni­g­dy nie koń­czyć
czas by utra­cić bli­skich
łzy by cho­dzi­ły pa­ra­mi
śmierć aby wszyst­ko się sta­ło
po­mię­dzy świa­tem a nami.

Artykuł Najlepsze wiersze, cytaty — Jan Twardowski pochodzi z serwisu Zufi.pl.