Recenzja książki Biała Jaskółka

Julka, tytułowa bohaterka — Biała Jaskółka, jest nastoletnią dziewczyną wychowywaną w domu dziecka. Pewnego razu podczas bójki w szkole, dziewczyna obija twarz jednemu z chuliganów. Dyrektor szkoły „zaniepokojony” zdarzeniem wzywa dyrektorkę placówki sierocińca. Dziewczyna wie, że czeka ją sroga kara za to, co zrobiła. Po powrocie ze szkoły zostaje okrutnie pobita, najpierw przez dyrektorkę, następnie przez dziewczyny, które w placówce odgrywały rolę katów dla takich jak Julka.

Dziewczyna doprowadzona do granic wytrzymałości ucieka do swojego świata. Świata, który z jednej strony jest przyjemny i niesamowity, a z drugiej nierealny. Julka poddaje się w końcu swojej fantazji i przeczuciu. Wie, że gorzej być nie może, jak w tej chwili. Przechodzi na drugą stronę do świata pełnego magii, gdzie zmuszona będzie zmierzyć się nie tylko ze swoimi słabościami, ale i ułomnościami innych.

Artykuł Biała Jaskółka Jacek Taran — Recenzja książki pochodzi z serwisu Zufi.pl.

W tym roku wiosna w Szkocji zaskoczyła nas wszystkich. Pierwszy słoneczny dzień, który przeznaczyliśmy na wędrówki po okolicznych polach i farmach, przypadł akurat na Pierwszy Dzień Wiosny. Przyznaję, że nie byliśmy świadomi, jaki dzień obraliśmy sobie na pieszą wyprawę. Oczywiście był to piękny zbieg okoliczności. Znudzeni i wymęczeni sytuacją panującą na całym świecie, postanowiliśmy troszkę odetchnąć. Jak wiecie, wszędzie teraz, zaraza w postaci koronawirusa zbiera żniwo. Potworność w obliczu paniki i przygnębiających statystyk nie napawają na co dzień nas szczęściem, dlatego staramy się robić wszystko, co możliwe aby choć odrobinę oderwać się od szarej, przykrej rzeczywistości.

Bezsprzecznie jesteśmy wdzięczni losowi, że mamy tę swobodę wyjścia na zewnątrz i skorzystania z pierwszych ciepłych promieni słonecznych. Mając świadomość, że wielu z was zostało dosłownie uwięzionych w domach, pośród licznych innych mieszkańców waszego otoczenia, chciałabym na tę wyprawę zabrać was ze sobą.

Nadmienię jedynie, że dobrze się składa, że właśnie w tej chwili postanowiłam napisać o swoich okolicach coś więcej. Posiadam w zanadrzu kilka innych miejsc, niekoniecznie związanych ze Szkocją, o których chciałam opowiedzieć wieki temu.

Wiosno, wiosno, czy to ty?

Słońce, ciepło, plecaki pełne jedzenia i herbaty, uśmiechy na twarzach, i droga — nieprosta, niełatwa, bardzo męcząca — ale wspólna. Myślę sobie, że nie ma nic piękniejszego od wspólnie spędzonego czasu z rodziną w tak wyjątkowych okolicznościach.

Mieszkamy kilka kilometrów od wioski leżącej nieopodal małego miasta Stranraer w południowo-zachodniej części Szkocji. Okolica jest nadzwyczaj urokliwa. Mała ilość mieszkańców, ogromne, niezagospodarowane przestrzenie, cudowne widoki. Czego chcieć więcej?

Oczywiście mieszkanie w takich okolicach ma też swoje minusy, jednak dziś skupię się na tym, co sprawia nam ogromną przyjemność.

Dużo grzebania, ale dali my radę

Jak to często z nami bywa, planowany czas na opuszczenie domu przedłużył się do godzin popołudniowych. Z uwagi na fakt, że dni niestety jeszcze przez jakiś czas będą krótsze, musieliśmy uwijać się niczym pszczoły w ulu, żeby choć w jakiejś części spełnić swoje wcześniejsze założenia.
Początkowy marsz odbywał się przez drogi… takie wiecie — prawdziwe, co prawda z mnóstwem dziur, ale jednak. Dopiero po około dwóch, może trzech kilometrach, zmuszeni byliśmy wstąpić na drogi zupełnie nam nieznane — pola. Od tego momentu nie było już tak łatwo i uroczo. W zamian dostaliśmy grząskie, podmokłe, śliskie tereny, gdzie bez kaloszy ani rusz.

I tak szliśmy przed siebie przez kilka następnych godzin. Cel był wyznaczony na małe bothies leżące nieopodal farmy wiatrowej Kilgallioch, która z pewnych względów do niedawna była nam bliższa, jak w tej chwili.

Prze państwa, tylko bez oszukaństwa — wiosna dała nam pstryczek w nos

Jak już wspomniałam wyżej, pomimo pięknej pogody, dzień za Chiny ludowe nie chciał się wydłużyć i niestety tuż przed bothies, musieliśmy zawrócić. Słońce powoli zaczynało zachodzić, a przecież trzeba było jeszcze gdzieś cupnąć, zjeść, napić się herbaty i wrócić do domu. My, starzy, poszlibyśmy dalej, ale z dziećmi nie wypada (śmiech).

Mały, jednorazowy grill spełnił swoje oczekiwania, i po zeżarciu pieczonych kiełbasek postanowiliśmy wracać.
Jak zapewne się domyślacie, po niezmierzonych kilometrach (ok. 10), kilku godzinach (7,5) chodzenia w kaloszach, nogi w pewnym momencie zaczęły odmawiać posłuszeństwa. Nawet nasza biedna psia suczka miała dość, mięśnie skakały jej, jakby wystukiwały alfabet Morse’a. Ostatnie dwie proste (ok. 2 km.) były drogą przez mękę. Nie dość, że odczuwaliśmy mięśnie na nogach i plecach, to jeszcze stopy krzyczały i dopominały się odpoczynku. Każdy kolejny krok był jak bieg po rozpieprzonych na podłodze klockach lego (śmiech).

I ponownie dali my radę

Nie muszę chyba nikomu tłumaczyć, co działo się dzień później. Mięśnie, o których istnieniu nie miałam pojęcia, dawały o sobie znać przez jeszcze kilka następnych dni. Dzieci, zwłaszcza Zu, miała nas i wszystkiego dość, a na wieść, że w niedalekiej przyszłości planujemy ponowną wycieczkę w to samo miejsce, bo przecież nie udało nam się zdobyć bothies, odgrażała się policją (śmiech).

Czy było warto? Ależ oczywiście! Akumulatory naładowaliśmy na kilka dni. RADOŚĆ i SZCZĘŚCIE biło od nas na kilometr. Szczerzę muszę przyznać, że Wiosna w Szkocji w tym roku nam się udała, przywitaliśmy ją jak mało kiedy.

Na koniec krótka informacja — wybaczcie mi proszę słabą jakość zdjęć, ale ponieważ WP wymaga małych fotografii, niestety często po obróbce tracą one na jakości.

Artykuł Wiosna w Szkocji — Kilgallioch Wind Farm i okolica. pochodzi z serwisu Zufi.pl.

Nie wiedziałam od czego zacząć, aby za wiele nie zdradzić, ale jednocześnie zachęcić was do obejrzenia tego filmu.

Christopher, po ukończeniu szkoły średniej, zamiast rozpocząć studia, które wróżyłby mu wielką karierę, postanawia wyruszyć w podróż autostopem w kierunku Alaski.
W szczególności ze względu na posiadaną wiedzę odnośnie problemu żywnościowego w Afryce, pragnął innego, lepsze życia dla siebie. Gardził wszechobecnym materializmem oraz marzył o swoim małym świecie, gdzie mógłby żyć w zgodnie z naturą, z dala od wszelkiej cywilizacji.
Przemyślenia oraz odczucia skrupulatnie zapisywał w swoim dzienniku, m.in. na podstawie którego, amerykański pisarz, dziennikarz i podróżnik Jon Krakauer w 1996 roku wydał książkę. W 2007 roku na jej podstawie Sean Penn nakręcił owy film.

Nadzieje na inne, lepsze życie

Christopher McCandless, pod przybranym imieniem i nazwiskiem Alexander Supertramp, wyrusza w lipcu 1990 roku w podróż, w nieznane.
Ze względu na wiek, należałoby powiedzieć, iż ten młody mężczyzna, lat 22, jest chłopcem z ogromnymi marzeniami, zupełnie nie przygotowany do tak wyczerpującej wędrówki.
Rezygnuje z pieniędzy po to, aby je później ponownie zdobyć ciężką pracą. Chłopak wykazuje się niesamowitą charyzmą i zawzięciem.
Wszystko wydaje się być takie beztroskie. Wczuwamy się w postać i jego ideologię, brniemy w to do chwili, kiedy Alex dociera do swojej upragnionej idylli, wówczas zaczynamy powoli zdawać sobie sprawę z tego, że jednak nie wszystko jest takie, jak być powinno.

Prawdziwa historia

W mojej opinii film jest warty uwagi. Jest to jedna z tych produkcji, gdzie po jej zakończeniu jesteśmy ciekawi prawdziwych wydarzeń. Przeszukałam niemalże cały internet i oczywiście znalazłam mnóstwo informacji nt. chłopaka i jego wyprawy (wy tego nie róbcie, przed seansem). Należy również mieć na uwadze fakt, iż w filmie nie wszystko jest zgodne z prawdą, natomiast książka będzie najlepszym źródłem informacji, gdyż autor opiera się na faktach: dzienniku chłopaka, jego listach do przyjaciół oraz zeznaniach naocznych świadków.

Ścieżka dźwiękowa w filmie również jest świetna. Polecam.

Artykuł Wszystko za życie, ang. tytuł: Into the Wild pochodzi z serwisu Zufi.pl.

W ramach wstępu.

Zakładaliśmy, że wybierzemy się ponownie na wędrówkę po polach. Jak już zdążyłam zaznaczyć wyżej, nic z tych planów nie wyszło, bo Katarzyna nie chciała taplać się w mokradłach. Jak to przystało na szkockie klimaty, dzień wcześniej intensywnie padał deszcz, więc uznałam, że lepszym planem będzie wycieczka po pewnej, bo utwardzonej drodze w kierunku innych domostw. Byłam ciekawa, jak to wygląda po drugiej stronie wzgórza.
Tylko część z was wie, że mieszkamy po środku niczego- jak to pięknie określane w języku tubylców „in the middle of nowhere”.
Nie narzekamy jakoś szczególnie z tego powodu, delektujemy się wręcz spokojem jaki nas otacza. Jest to doskonałe miejsce na bycie sobą Owszem, skłamałabym twierdząc, że mieszkanie po środku pola nie bywa męczące, ale z reguły cieszymy się z tego, co mamy. Zwłaszcza ja, straszna, podła persona mająca z tego mega uciechę- im mniej ludzi wokoło, tym lepiej dla mnie.

Cel naszej wyprawy.

Oczywiście, wychodząc z domu mieliśmy jakieś skromne założenia odnośnie tego, gdzie idziemy. Ciężko było jednak zaplanować cokolwiek tak dokładnie, aby móc doprecyzować nasz cel. Hasło przewodnie to spacer z postojem na grilla i tego się trzymaliśmy. Tak więc, niewiele myśląc spakowaliśmy wszystko, co nam potrzebne i poszliśmy przed siebie.

Czas spędzony z rodziną.

Nie wiem, czy u was też tak to działa, nie ważne co robicie, ważne, że z rodziną?
U mnie, z reguły cały weekend jest przeznaczony dla rodziny. Nie zawsze się nam to udaje, ale staramy się ten czas spędzać razem. Zdarza się, że polega to na samym siedzeniu wszystkich w jednym pomieszczeniu. Jak np. w tej chwili, ja zajmuję się pisaniem, Zu robi bransoletki z gumek, Fi ogląda bajki a małżon tnie komara na kanapie xD Jednak zdecydowanie częściej, jeśli nie mamy planów wyjazdowo-podróżniczych, robimy coś, dzięki czemu wdajemy się w interakcję z pozostałymi domownikami, jak np. gry planszowe, puzzle itp.

Poprzednia niedziele należała zdecydowanie do tych bardziej intensywnych. Czas spędzony wspólnie tego dnia był jednym z tych, z których człowiek cieszy się najbardziej.
Szliśmy przed siebie, dotarliśmy w bliżej nieokreślone nam miejsce, po drodze zachwycaliśmy się widokami. Odkryliśmy piękny ogród u sąsiadów i w końcu rozpaliliśmy grilla. Wszystko oczywiście odbywało się na terenach farmerów. Mimo, iż zmuszeni byliśmy troszkę nagromadzić rożnego stuffu, jak np. drewniane belki od płotów, kamienie. Wszystko po to, aby skonstruować prowizoryczne siedzenia, trzymaliśmy się zasady działania w taki sposób, aby nie pozostawiać po sobie nadmiernych śladów. Na temat szkockich przepisów odnośnie zasad poruszania się oraz postępowania na terenach ogólnodostępnych, poświęcę osobny wpis, ponieważ jest ich kilka i wiem, że znacznie różnią się od tych panujących np. w Anglii.

Pozytywne zmęczenie.

Staramy się trzymać naszych domowych rytuałów, czyli określony czas na jedzenie, kąpiel i w końcu na sen. Niestety tego dnia wszystko wywróciło nam się do góry nogami, ponieważ wróciliśmy dość późno. Na szczęście, jednak dzieci były tak zmęczone, że nie było konieczności powtarzania i upominania ich milion razy, co mają robić- niczym potulne baranki zrobili co trzeba i udali się na należyty spoczynek.

Dzień uważamy za bardzo udany. Pozytywne zmęczenie jakie nam towarzyszyło po wyprawie, trzymało nas jeszcze następnego dnia. Dzieci po powrocie ze szkoły zaczęły snuć plany na kolejną wyprawę.

Artykuł Jedna z wielu wypraw po okolicy pochodzi z serwisu Zufi.pl.