Nie wiedziałam od czego zacząć, aby za wiele nie zdradzić, ale jednocześnie zachęcić was do obejrzenia tego filmu.

Christopher, po ukończeniu szkoły średniej, zamiast rozpocząć studia, które wróżyłby mu wielką karierę, postanawia wyruszyć w podróż autostopem w kierunku Alaski.
W szczególności ze względu na posiadaną wiedzę odnośnie problemu żywnościowego w Afryce, pragnął innego, lepsze życia dla siebie. Gardził wszechobecnym materializmem oraz marzył o swoim małym świecie, gdzie mógłby żyć w zgodnie z naturą, z dala od wszelkiej cywilizacji.
Przemyślenia oraz odczucia skrupulatnie zapisywał w swoim dzienniku, m.in. na podstawie którego, amerykański pisarz, dziennikarz i podróżnik Jon Krakauer w 1996 roku wydał książkę. W 2007 roku na jej podstawie Sean Penn nakręcił owy film.

Nadzieje na inne, lepsze życie

Christopher McCandless, pod przybranym imieniem i nazwiskiem Alexander Supertramp, wyrusza w lipcu 1990 roku w podróż, w nieznane.
Ze względu na wiek, należałoby powiedzieć, iż ten młody mężczyzna, lat 22, jest chłopcem z ogromnymi marzeniami, zupełnie nie przygotowany do tak wyczerpującej wędrówki.
Rezygnuje z pieniędzy po to, aby je później ponownie zdobyć ciężką pracą. Chłopak wykazuje się niesamowitą charyzmą i zawzięciem.
Wszystko wydaje się być takie beztroskie. Wczuwamy się w postać i jego ideologię, brniemy w to do chwili, kiedy Alex dociera do swojej upragnionej idylli, wówczas zaczynamy powoli zdawać sobie sprawę z tego, że jednak nie wszystko jest takie, jak być powinno.

Prawdziwa historia

W mojej opinii film jest warty uwagi. Jest to jedna z tych produkcji, gdzie po jej zakończeniu jesteśmy ciekawi prawdziwych wydarzeń. Przeszukałam niemalże cały internet i oczywiście znalazłam mnóstwo informacji nt. chłopaka i jego wyprawy (wy tego nie róbcie, przed seansem). Należy również mieć na uwadze fakt, iż w filmie nie wszystko jest zgodne z prawdą, natomiast książka będzie najlepszym źródłem informacji, gdyż autor opiera się na faktach: dzienniku chłopaka, jego listach do przyjaciół oraz zeznaniach naocznych świadków.

Ścieżka dźwiękowa w filmie również jest świetna. Polecam.

Artykuł Wszystko za życie, ang. tytuł: Into the Wild pochodzi z serwisu Zufi.pl.

Miniserial oparty na podstawie powieści M. Atwood o tym samym tytule.
Grzecznie uprzedzam, iż dopiero po zapoznaniu się z filmem doszukałam się inf, iż jest on wierną kopią książki. Dlatego też to wam pozostawiam decyzję, z którą wersją najlepiej obcować na początku. Autorka książki tworząc historię opierała się na prawdziwych zdarzeniach XIX wieku. Młoda pokojówka wraz ze stajennym zostali postawieni w stan oskarżenia dotyczącego zabójstwa.

Opis fabuły

Mamy rok 1843, Grace Marks zostaje skazana za współudział w brutalnym morderstwie właściciela posiadłości, Thomas’a Kinnear’a oraz jego gospodyni, Nancy Montgomery.
Stajenny, który uczestniczył w dokonaniu zbrodni zostaje skazany na śmierć poprzez powieszenie, natomiast sama Grace, również zostaje skazana na śmierć. Po wielu wątpliwościach oraz walce adwokata, sędzia wycofuje się z pierwotnego wyroku. Skazuje młodą pokojówkę na dożywotnią odsiadkę w więzieniu.
Po kilku latach przebywania w zakładzie karnym i zakładach psychiatrycznych, lokalna społeczność stara się pomóc dziewczynie. Na ich prośbę do miasta zostaje zaproszony Dr Simon Jordan, badacz umysłów, który ma pomóc w ustaleniu prawdziwych zdarzeń. Od tego momentu, Grace opowiada o swoim dotychczasowym życiu, przede wszystkim sprzed dnia zabójstwa.

Podsumowanie

Historia jest tak potężnie niesamowita, skłania do wielu refleksji. Poddaje w wątpliwość nasze przekonania oraz w wiarę w zjawiska zupełnie nam nieznane, czy też wręcz przeciwnie, znane, ale z którymi nigdy nie było nam dane obcować.
Pragnę w każdym zdaniu wam sprzedać ten film, jako warty obejrzenia. Nie znajdziecie wielu takich, gdzie ludzka psychika poddawana jest takiej analizie, już nie tyle przez innych, co samą bohaterkę.
Chciałabym również napisać coś na temat samego zakończenia, ale nie mogę tego uczynić. Zapewniam jedynie, iż wielu szczęka opadnie i długo będziecie rozwodzić się na jego temat.

Jeszcze jedno, w internetach można sporo wyczytać na temat samej historii, polecam tego nie robić, w przeciwnym razie, zniszczycie sobie niemałą frajdę z poznawania Grace Marks.

Artykuł Film Netflix — Alias Grace — Grace i Grace pochodzi z serwisu Zufi.pl.

Najlepszy, w reżyserii Łukasza Palkowskiego, opowiada prawdziwą historię Jerzego Górskiego. Człowieka, który poprzez splot przykrych zdarzeń oraz dzięki ciężkiemu wysiłkowi i samozaparciu osiągnął niemożliwe. Z narkomana, który utracił kolegę i ukochaną, został mistrzem świata w biegu śmierci, Double Iron Man, z wynikiem 24:47 i 46 sekund, ustanawiając tym samym rekord świata. Historia, jakich wiele i można by powiedzieć, ale to już było. Tak, owszem, było, ale w mojej opinii, film jest naprawdę dobrze nakręcony. Główny bohater, w którego wcielił się Jakub Gierszał stanął na wysokości zadania. Świetnie oddał dramaturgię całego życia Górskiego oraz przedsięwzięcia, na które się porwał.

Polecam z całego serca.

Artykuł Najlepszy, w reżyserii Łukasza Palkowskiego pochodzi z serwisu Zufi.pl.

Jest to prawdziwa historia oparta na wspomnieniach amerykańskiej dziennikarki Susannah Cahalan. Film nie porywa wartką akcją, lecz snuje się powoli, aż do szczęśliwego zakończenia. Niestety oceniam go średnio. Bardzo podobały mi się momenty, w których główna bohaterka popada w obłęd — przedstawiono to całkiem nieźle. Powód, dla którego niespecjalnie mi się podobał, tkwi w zakończeniu. Domyślam się, że musiał się znaleźć w końcu ktoś, kto zdiagnozuje dziewczynę, ale czegoś jednak mi brakowało. Sama diagnoza i dojście do niej trwała, jakby chwilę.
Jest jedna bardzo ważna rzecz, na którą chciałabym zwrócić uwagę. Brain on fire przyprawia o lekki zawrót głowy, ponieważ błędne diagnozy w przypadku tego typu chorób nie są niczym nowym. Osobiście wolę nie wiedzieć, ile ludzi do tej pory zostało źle zdiagnozowanych i żyją uwięzieni we własnym ciałach.

Artykuł Film Netflix – Brain on fire pochodzi z serwisu Zufi.pl.

Wstrząsnęło mną to, co zobaczyłam, i nie dlatego, że dziwi mnie fakt, że dziewczyny tak łatwo dały się zmanipulować, zastraszyć i trwać w tym procederze. Zszokowała mnie postawa społeczeństwa, rodziców, pracowników socjalnych, policji.

Moje zdanie.

Wiele brytyjskich rodzin nie zna życia innego, niż te, które mają w tej chwili, z dala od innych nacji. Wiedzą, że jest jak jest i wszyscy są, czy też byli „very welcome” w ich kraju. Wmawia się im już od pokoleń, że każdy przejaw nietolerancji jest zły, nawet kosztem ich dotychczasowego życia. Wiem, to bardzo mocne zarzuty, ale bardzo proszę abyście się z nimi nie utożsamiali. Jest to jedynie moje zdanie, które wynika z obserwacji i rozmów przeprowadzanych z tubylcami.

Oczywiście, nikt nie chciałby być oceniany przez pryzmat zachowań innych osobników tej samej nacji. Zgadzam się z tym, w przeciwnym razie, każdy Polak byłby złodziejem, czy co tam jeszcze się o nas mówi.

Ale do brzegu.

W filmie przedstawiono problem, dosłownego, handlu ciałem nastolatek pod nosami dorosłych. Tych samych, którzy powinni bronić takie dzieci przed niebezpieczeństwem.
Owszem dzieciaki są podatne na sugestie innych i potrafią robić potworne głupoty. W kraju, w którym każdy 16 latek jest już traktowany jako osoba dorosła i oczekuje się od niego, aby wnosił jakiś udział do swojego jestestwa, jest co najmniej dziwny. Bo wyobraźcie sobie sytuację. Wedle prawa, rodzice nie powinni zostawiać swoich dzieci samych w domu do 12 r.ż. jeśli uważają, że nie są w stanie same zapewnić sobie „bezpieczeństwa”, a jednocześnie każą im już wybierać szkoły i przedmioty, bo muszą obierać swój kierunek życia. Nie sądzicie, że to absurd? Dlaczego o tym piszę? A no dlatego, że te dzieciaki pomimo wcześniej wspomnianych przeze mnie praw i obowiązków dodatkowo robią co chcą. Dla wielu rodzin normalne jest „fakanie”, picie czy jaranie dzieciaków. Wpływ na to ma wiele czynników, wszelkiego rodzaju zaniedbania wychowawcze oraz towarzystwo, które nie rzadko odgrywa kluczową rolę. Pokusa czai się na każdym kroku i nie ma ona nic wspólnego z innymi, wcześniej przeze mnie wspomnianymi nacjami.

Nic nie jest tak, jak być powinno.

Dziewczyny przedstawiono w filmie jako potężnie zagubione istoty w świecie dorosłych. Rodzice pędzą przed siebie i nie potrafią sobie poradzić z nastoletnimi dziećmi. Smutna, potargana rzeczywistość, w której nawet policja wyciera się zeznaniami dzieci przeciwko swoim oprawcom. Skala tego procederu była tak potężna, że mój mózg do tej chwili nie jest w stanie tego ogarnąć.

Tak, wiem, wylazł ze mnie troll, bo żaden system nie jest idealny. Zapewne wynika to z mojego wychowania, ale nie wyobrażam sobie takiej sytuacji z udziałem moich dzieci.

Dla pełnego zrozumienia.

Aby sprostować moją wypowiedź już tak do końca, co miałam na myśli pisząc o tych „różnych nacjach”. Oczywiście nie chodzi mi tylko o mieszkańców bliskiego wschodu. Traf chciał, że tym razem to oni występowali w roli cwaniaków i alfonsów. Prawda jest taka, że takim samym „sprytem” mogli wykazać się rodzimi mieszkańcy kraju. Bardziej chodziło mi o zwrócenie uwagi na fakt, że taki proceder powstał i miał się świetnie pośród jednej konkretnej nacji, a ludzie ze względu na swoje poprawności nie potrafili wyegzekwować prawa w odpowiedni sposób. Dodatkowo zrzucali winę na dzieci, które w pewnym momencie filmu jasno i klarownie zostały przedstawione przez pracowników socjalnych, nie jako ofiary, ale jako prostytutki.

Artykuł Film Netflix – Three girls pochodzi z serwisu Zufi.pl.